مقایسه شیوع استفراغ پس از عمل لوله بستن در دو روش برقراری راه هوایی
چکیده
چکیده مقدمه : تهوع و استفراغ یکی از شایعترین عوارض پس از جراحی و بیهوشی است که باعث اقامت طولانی مدت بیمار در اتاق ریکاوری و بیمارستان و پیدایش عوارضی مانند اختلالهای الکترولیتی، کاهش مایعات بدن، خونریزی از محل بخیهها و آسپیراسیون ریوی میشود. هدف : مطالعه به منظور مقایسه شیوع استفراغ پس از عمل لوله بستن در روش برقراری راه هوایی با ماسک و با روش لوله کافدار حلقی (لوله دکتر تشید) به همراه لوله مسدودکننده مری انجام شد. مواد و روشها : در این کارآزمایی بالینی یک سوکور که در سال81-1380 در بیمارستان کوثر قزوین انجام شد، تعداد 122 بیمار که در سلامتی یکسان (asa) قرار داشتند به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. داروهای بیهوشی برای القا و نگهداری در دو گروه یکسان بود، ولی ونتیلاسیون بیماران در یک گروه با ماسک و در گروه دیگر با لوله کافدار حلقی انجام شد. برای جلوگیری از اتساع معده در گروه لوله کافدار حلقی یک لوله تراشه شماره 5/5 از مری رد و کاف آن با 8 میلیلیتر هوا پر شد. یافتهها : شیوع استفراغ در گروه ماسک %3/23 و در گروه لوله کافدار حلقی %5/14 بود که این اختلاف از نظر آماری معنیدار نبود. بین میانگین سن و وزن و مدت زمان جراحی در هر دو گروه از نظر آماری اختلاف آماری معنیداری وجود نداشت. نتیجهگیری : شیوع استفراغ بعد از عمل در برقراری راه هوایی با ماسک و لوله کافدار حلقی به همراه لوله مسدودکننده مری یکسان است.