مقاله

مقایسه شیوع استفراغ پس از عمل لوله بستن در دو روش برقراری راه هوایی

چکیده

چکیده مقدمه : تهوع و استفراغ یکی از شایع‎ترین عوارض پس از جراحی و بی‎هوشی است که باعث اقامت طولانی مدت بیمار در اتاق ریکاوری و بیمارستان و پیدایش عوارضی مانند اختلال‎های الکترولیتی، کاهش مایعات بدن، خون‎ریزی از محل بخیه‎ها و آسپیراسیون ریوی می‎شود. هدف : مطالعه به منظور مقایسه شیوع استفراغ پس از عمل لوله بستن در روش برقراری راه هوایی با ماسک و با روش لوله کافدار حلقی (لوله دکتر تشید) به همراه لوله مسدودکننده مری انجام شد. مواد و روش‎ها : در این کارآزمایی بالینی یک سوکور که در سال81-1380 در بیمارستان کوثر قزوین انجام شد، تعداد 122 بیمار که در سلامتی یکسان (asa) قرار داشتند به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. داروهای بی‎هوشی برای القا و نگه‎داری در دو گروه یکسان بود، ولی ونتیلاسیون بیماران در یک گروه با ماسک و در گروه دیگر با لوله کافدار حلقی انجام شد. برای جلوگیری از اتساع معده در گروه لوله کافدار حلقی یک لوله تراشه شماره 5/5 از مری رد و کاف آن با 8 میلی‎لیتر هوا پر شد. یافته‎ها : شیوع استفراغ در گروه ماسک %3/23 و در گروه لوله کافدار حلقی %5/14 بود که این اختلاف از نظر آماری معنی‎دار نبود. بین میانگین سن و وزن و مدت زمان جراحی در هر دو گروه از نظر آماری اختلاف آماری معنی‎داری وجود نداشت. نتیجه‎گیری : شیوع استفراغ بعد از عمل در برقراری راه هوایی با ماسک و لوله کافدار حلقی به همراه لوله مسدودکننده مری یکسان است.

اسناد مشابه