مقایسه کیفیت زندگی در زنان مبتلا و غیر مبتلا به دیسمنوره اولیه و راهکارهای کاهش درد در مراجعین به مراکز بهداشتی درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در تهران سال ۱۳۹۳
چکیده
چکیده زمینه و هدف: کیفیت زندگی مفهومی است که در سال های اخیر به علت نقشی که در سلامت روان افراد دارد اهمیت بسزایی یافته است. مطالعه حاضر باهدف مقایسه کیفیت زندگی در زنان مبتلا و غیر مبتلا به دیسمنوره اولیه و راهکارهای کاهش درد در مراجعین به مراکز بهداشتی درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در تهران انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع توصیفی- مقایسه ای بود و 390 نفر از زنان مبتلا و غیر مبتلا به دیسمنوره اولیه در دو گروه 195 نفره شرکت کردند. نمونه ها با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای و با توجه به معیارهای ورود و تمایل آنان به شرکت در مطالعه از مراکز بهداشتی درمانی، به صورت تصادفی در سه منطقه شمال، شرق و شمیرانات تهران انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل فرم اطلاعات فردی و مامایی، پرسشنامه جهت اقدامات به کاررفته در کاهش دیسمنوره و پرسشنامه کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (sf-36) بودند. تجزیه وتحلیل داده ها توسط نرم افزار spss ویرایش 22 انجام گرفت. جهت تحلیل داده ها از آزمون های آماری تی مستقل و برای بررسی رابطه متغیرهای کیفی-اسمی از آزمون آماری کای دو استفاده شد. جهت بررسی همبستگی میان متغیرها از ضرایب پیرسون (جهت متغیرهای کمی نرمال) و اسپیرمن (متغیرهای غیرنرمال و رتبه ای) استفاده شد. یافته ها: اکثر شرکت کنندگان مجرد و دارای تحصیلات دانشگاهی، بوده و میانگین سن افراد شرکت کننده 23/24 سال بود. میانگین کیفیت زندگی در مبتلایان به دیسمنوره اولیه 68/97 و در غیرمبتلایان 93/77 (از 100 امتیاز) بود. آزمون تی مستقل در دو گروه در تمام ابعاد کیفیت زندگی (سلامت عمومی، درد جسمانی، عملکرد جسمی، محدودیت جسمی، محدودیت روحی، عملکرد اجتماعی، سلامت روانی، نشاط) تفاوت معناداری را نشان داد (0.05p<). بیشترین اقدام مقابله ای جهت کاهش دیسمنوره، مصرف مسکن ها (37.8 درصد) بود که در بین مسکن ها ژلوفن (25.8 درصد) و مفنامیک اسید (11.5 درصد) بیشترین مصرف را داشتند. نتیجه گیری: کیفیت زندگی در زنان مبتلابه دیسمنوره پایین تر از زنان غیر مبتلا بود و بیشترین اقدام به کاررفته جهت مقابله با دیسمنوره اولیه استفاده از مسکن ها بود.