عصاره آویشن کرمانی باعث کاهش گلوکز سرم خون، بهبود پردردی حرارتی و اختلال حرکتی ناشی از دیابت در موش های صحرایی می شود

سیما نصری، sima nasri dept. of biology, tehran center, payame noor university, tehran, iran زهرا حاجی علیزاده، zahra hajializadh dept. of biology, tehran center, payame noor university, tehran, iran سعید اسماعیلی ماهانی، saeed esmaeili-mahani dept. of biology, faculty of sciences, shahid bahonar university of kerman, kerman, iran

چکیده

چکیده: مقدمه: دیابت قندی کنترل نشده عمدتاً با بروز نوروپاتی در بافت های عصبی محیطی و مرکزی همراه است که از جمله عوارض بارز آن پردردی و نقص در هماهنگی حرکتی می باشد. با توجه به اثر کاهش دهنده قند خون و همچنین میزان فراوان ترکیبات پلی فنلی با توان آنتی اکسیدانی بالا در عصاره آویشن، در این مطالعه اثر عصاره آویشن کرمانی در جلوگیری از پیدایش پردردی و اختلال حرکتی ناشی از نوروپاتی دیابتی بررسی می شود. روش ها: در تحقیق حاضر با استفاده از تست های پس کشیدن دم زیر تابش نور داغ (tail-flick) و راهپیمایی بر روی میله چرخان (rota-rod treadmill) به ترتیب پیدایش پردردی و بروز اختلال حرکتی در موش های صحرایی نر نژاد ویستار دیابتی شده با تزریق زیر جلدی استروپتوزوتوسین بررسی شد. حیوانات به مدت شش هفته دوزهای متفاوت ( mg/kg50، 100، 150 و 200) عصاره آویشن کرمانی را بصورت خوراکی دریافت کردند. قند خون نیز در ابتدا و انتهای دوره آزمایش سنجیده شد. یافته ها: قند خون حیوانات دیابتی که به مدت شش هفته دوزهای 150 و 100 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره آویشن کرمانی را دریافت کرده بودند نسبت به ابتدای دوره آزمایش کاهش یافته بود (به ترتیب 05/0p< و 01/0p<). با توجه به داده های آزمون tail-flick و rota-rod treadmill حیوانات دیابتی تیمار نشده با عصاره نسبت به گروه کنترل دچار کاهش آستانه تحمل درد و همینطور نقص در هاهنگی حرکتی شدند. منتها مدت زمان تاخیر در پس کشیدن دم و توانایی خود نگهداری بر روی میله چرخان در حیوانات دیابتی که دوزهای 100 و 150 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره را به مدت شش هفته دریافت کرده بودند نسبت به گروه دیابت افزایش معنی داری پیدا کرد. نتیجه گیری: داده های بدست آمده از تحقیق حاضر نشان می دهند که عصاره آویشن کرمانی توانایی کاهش دادن سطح گلوگز سرم و کاهش پردردی و اختلال حرکتی ناشی از نوروپاتیی دیابتی را در موش های صحرایی دارد. مکانیسم بهبود پردردی و اختلال حرکتی ممکن است (حداقل) از طریق کاهش قند خون و کاهش آسیب نورونی باشد.