شکستگی داخل مفصلی کالکانئوس: مقایسه جراحی باز و فیکساسیون با پلاک با استفاده از اتوگرافت استخوانی و سیمان ارتوپدی
چکیده
زمینه و هدف: اهداف اصلی درمان شکستگی با جابجایی و شکستگی داخل مفصلی کالکانئوس، بازسازی آناتومیک سطح مفصلی و بازگرداندن توانایی راه رفتن بدون ایجاد درد میباشد، اما هنوز هم نتایج درمانی رضایت بخش نیست. هدف از این مطالعه مقایسه پیامدهای عملکردی دو روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی و پرکردن نقایص استخوانی با کمک اتو گرافت استخوانی و سیمان ارتوپدی (پلی متیل متاکریلات) میباشد. روش کار: در این مطالعه مقایسهای آینده نگر، 44 بیمار با شکستگی داخل مفصلی کالکانئوس تحت درمان قرار گرفتند. پروتکل استاندارد، شامل اپروچ لترال و ثابت سازی داخلی با بازسازی پلاک برای بیماران انجام شد. صفحه خلفی در گروه اول با کمک اتوگرافت استخوانی ( bg bone graft ) و در گروه دوم با کمک سیمان ارتوپدی ( bc bone cement ) تقویت شد. بیماران پس از جراحی از لحاظ 5 عارضه شامل: عفونت سطحی، از هم گسیختگی زخم ، نکروز پوست محل انسیزیون، پارستزی عصب سورال و استئومیلیت پیگیری شدند. پیامدهای عملکردی با کمک سیستم امتیازدهی شکستگیهای کالکانئوس و سیستم اندازهگیری مچ و پاشنه aofas ( ( american orthopaedic foot and ankle society ارزیابی گردید. اختلاف آماری بین نتایج دو گروه با استفاده از آزمونهای تی، کای اسکوئر و یا تست دقیق فیشر توسط نرم افزار spss آنالیز گردید. یافتهها: از میان 44 بیمار مورد مطالعه 36 (8/81%) نفر مرد و 28 (18%) نفر زن بودند. میانگین سنی بیماران 34/11 ± 25/44 بود. بیماران بعد از درمان برای مدت 9 تا 18 ماه پیگیری شدند. میانگین زمان عمل جراحی در گروه دوم (82/41 دقیقه) ( bc ) بطور معنیداری از گروه اول (55/64 دقیقه) ( bg ) کمتر بود ( 001/0 > p ). پنج (23%) نفر از بیماران گروه اول و یک نفر (5%) از بیماران از گروه دوم دچار عوارض جراحی شدند. اختلاف چشمگیری بین میانگین معیار شکستگیهای کالکانئوس و همچنین معیار اندازهگیری مچ و پاشنه aofas ، در دو گروه مشاهده نگردید. نتیجه گیری: استفاده از سیمان ارتوپدی بجای اتوگرافت استخوانی برای پرکردن نقایص استخوانی در شکستگیهای کالکانئوس باعث کاهش زمان عمل و جلوگیری از ناخوشیهای ناشی از عمل برداشت گرافت در بیماران میگردد.