بررسی تاثیر دو روش بیهوشی داخل وریدی و استنشاقی بر میزان بی قراری پس از عمل در کودکان مراجعه کننده برای انجام خدمات دندانپزشکی
چکیده
مقدمه: بیقراری بعد از عمل جراحی پدیده شایعی در کودکان است. از جمله فاکتورهای مستعدکننده احتمالی بیقراری، نوع بیهوشی است. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر دو روش بیهوشی استنشاقی و داخل وریدی در کودکان کاندید بیهوشی عمومی بر بیقراری آنها در اتاق ریکاوری بود. مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی آیندهنگر یک سوکور تعداد 56 کودک زیر 6 سال به صورت تصادفی به دو گروه 28 نفری تقسیم شدند. نگهداری بیهوشی در گروه اول به صورت داخل وریدی (پروپوفول، الفنتانیل) و در گروه دوم به صورت استنشاقی (نیتروس اکسید، ایزوفلوران) بود. بعد از به هوش آمدن کودک در اتاق ریکاوری با استفاده از مقیاس مورد نظر (paed) بیقراری کودک هر 10 دقیقه یک بار تا زمان 60 دقیقه اندازهگیری شد. اطلاعات حاصله با کمک نرم افزار spss و آزمون t-test، chi-squre و anova مورد ارزیابی قرار گرفتند. (05/0 = α) یافته ها: میزان بی قراری در دقیقه 10 در گروه بیهوشی وریدی 85/12 و در گروه استنشاقی 51/10 بود، که به طور معنیداری در گروه وریدی بیشتر از استنشاقی بود اما بین دو گروه مورد مطالعه از نظر بروز بی قراری تفاوت معنی داری دیده نشد(241/0 = p value). میزان بیقراری در دو گروه با سن ارتباط معکوس داشته و در کودکان کم سن بیشتر بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد تصمیم گیری برای انتخاب روش بی هوشی نباید بر مبنای بروز بیقراری باشد. بررسی عوامل دیگری به غیر از روش بیهوشی در بروز بیقراری کودکان توصیه می شود.