تأثیر مد تهویه با رهاسازی فشار راه هوایی بر گازهای خون شریانی بیماران بعد از جراحی بای پس عروق کرونر

جواد ملک زاده، javad malekadeh nursing instructor, department of medical emergency, school of nursing, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranمربی، گروه طب اورژانس، دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران سمانه ذاکری، samaneh zakeri msc in critical care nursing, school of nursing, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranمشهد: چهارراه دکترا، دانشکده دانشکده پرستاری شهرام امینی، shahram amini associate professor, department of anesthesiology, school of medicine, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranدانشیار، گروه بیهوشی، دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران حمیدرضا بهنام وشانی، hamidreza behnam vashani nursing instructor, department of medical emergency, school of nursing, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranمربی، گروه طب اورژانس، دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران محمد عباسی تشنیزی، mohammad abbasi teshnizi associate professor, department of cardiac surgery, school of medicine, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranدانشیار، گروه جراحی قلب، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

چکیده

سابقه و هدف: پس از جراحی بای پس عروق کرونر، بیماران در معرض هایپوکسی هستند لذا تحت تهویه مکانیکی قرار می گیرند‏. این مطالعه با هدف تعیین تأثیر مد تهویه با رهاسازی فشار راه هوایی (aprv) بر گازهای خون شریانی بیماران بعد از جراحی بای پس عروق کرونر انجام گرفته است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر به روش کارآزمایی بالینی با طراحی متقاطع و با مشارکت۳۲ بیمار در icu بیمارستان امام رضا(ع) مشهد در سال 1393 انجام شد. بیماران به دو گروه (16 نفر ) تقسیم شدند. ابتدا هر دو گروه به مدت نیم ساعت روی مد simv قرار گرفتند و پس از ثبت داده ها، در یک گروه مد به aprv تغییر کرد و در گروه دیگر simv تا نیم ساعت دیگر ادامه یافت و پس از ثبت داده ها برای بار دوم، مد در گروه اول به simv و در گروه دوم به aprv تغییر یافت و گازهای خون شریانی (abg) در هر سه نوبت اندازه گیری شد. برای مقایسه متغیرهای کمی از آزمون های تی زوجی و تی مستقل و برای مقایسه متغیر کیفی از آزمون کای دو استفاده شد. یافته ها: میانگین فشار دی اکسیدکربن شریانی (paco2) در سه مرحله هردو گروه تغییر معنی داری نداشت (05/0> p) اما میانگین فشار اکسیژن شریانی (pao2) در مرحله aprv در گروه اول با 001/0< p و 01/0< p و در گروه دوم با 003/0< p و 002/0< p به ترتیب نسبت به مراحل simv اول و دوم افزایش معنی داری نشان داد. استنتاج: مد aprv منجر به بهبود اکسیژناسیون می شود.