فراوانی ژن های کد کننده‏ی آنزیم های تغییر ‏دهنده‏ آمینوگلیکوزیدی در استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از بیماران بستری در بخش سوختگی در جنوب غربی ایران

علی اصغر ملک حسینی، ali asghar malek hosseini bsc in laboratory sciences, student research committee, faculty of paramedicine, yasuj university of medical sciences, yasuj, iranدانش آموخته رشته علوم آزمایشگاهی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی یاسوج، یاسوج، ایران سجاد خرم روز، sajjad khoramrooz assistant professor, cellular and molecular research center, yasuj university of medical sciences, yasuj, iranیاسوج: دانشگاه علوم پزشکی یاسوج، مرکز تحقیقات سلولی و مولکولی مسعود مرعشی فرد، masoud marashifard phd student in medical virology, department of virology, school of public health, tehran university of medical sciences, tehran, iranدانشجوی دکتری تخصصی ویروس شناسی پزشکی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران نجمه پرهیزگاری، najmeh parhizgari phd student in medical virology, department of virology, school of public health, tehran university of medical sciences, tehran, iran 4 phd student in medical virology, department of microbiology, school of medicine, ahvaz jundishapur university of medical sciences, ahvaz, iranدانشجوی دکتری تخصصی ویروس شناسی پزشکی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران 4. دانشجوی دکتری تخصصی ویروس شناسی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران فریبا منصوری، fariba mansouri msc student in microbiology, department of basic sciences, islamic azad university, yasooj branch, yasooj, iranدانشجوی کارشناسی ارشد میکروب شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یاسوج، یاسوج، ایران

چکیده

سابقه و هدف: استافیلوکوکوس اورئوس از مهم‏ترین پاتوژن‏های بیمارستانی در بیماران سوختگی محسوب می‏گردد. یکی از مهم‏ترین مشکلات در ارتباط با درمان عفونت‏های استافیلوکوکوس اورئوس، مقاومت به آنتی‏بیوتیک‏های آمینوگلیکوزید‏ی است. هدف از مطالعه‏ی حاضر تعیین فراوانی ژن‏‏های کد‏کننده‏ مقاومت آمینوگلیکوزیدی در استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از بیماران سوختگی بود. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، تعداد 81 ایزوله استافیلوکوکوس اورئوس از نمونه سوختگی بیماران بستری شده در بیمارستان طالقانی شهر اهواز جمع‏آوری گردید. برای بررسی مقاومت به متی‏سیلین، از روش ملکولی واکنش زنجیره‏ای پلیمراز (pcr) و تکثیر ژن meca استفاده گردید. الگوی حساسیت ضد میکروبی ایزوله‏ها به 11 آنتی‏بیوتیک با روش دیسک آگار دیفیوژن مختلف بررسی شد. فراوانی ژن‏‏های کد‏کننده مقاومت آمینوگلیکوزیدی aac(6’)-ie-aph(2’’)-i، aph(3’)-iiia و ant(4’)-iaبا استفاده از روش multiplex-pcr بررسی گردید. یافته ها: بیش‏ترین میزان مقاومت به پنی‏سیلین (53/97 درصد)، اریترومایسین (78/77 درصد) و سیپروفلوکساسین (54/76 درصد) دیده شد. هیچ‏کدام از ایزوله‏ها به ونکومایسین مقاوم نبودند. 65/87 درصد ایزوله‏ ها مقاوم به متی‏سیلین (mrsa) بودند. در بین ایزوله‏های مقاوم به آمینوگلیکوزیدها، ژن aac(6’)-ie-aph(2’’)-i بالاترین میزان فراوانی را داشت، به‏طوری‏که از 63 ایزوله مقاوم، 03/46 درصد به‏طور هم‏زمان دارای ژن aac(6’)-ie-aph(2’’)-i و ژن aph(3’)-iiia بودند و 57/28 درصد فقط دارای ژن aac(6’)-ie-aph(2’’)-i بودند. ژن ant(4’)-ia در هیچ‏کدام از این ایزوله‏ها یافت نشد. استنتاج: با توجه به فراوانی بالای ایزوله‏های mrsa و هم‏چنین درصد بالای ژن‏های کدکننده مقاومت آمینوگلیکوزیدی در استافیلوکوکوس ارئوس جدا شده از منابع بیمارستانی، نظارت مستمر بر فرایندهای کنترل عفونت بیمارستان جهت جلوگیری از گسترش باکتری‏های مقاوم در محیط و انتقال آن به بیماران ضروری است.