مقاله

ارزیابی بقا بیماران همودیالیزی استان مازندران با استفاده از مدل کاپلان مایر

بیژن شعبانخانی، bijan shabankhani phd student in biostatistics, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, iranدانشجوی دکترای آمار زیستی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران انوشیروان کاظم نژاد، anooshirvan kazemnejad professor, department of biostatistics, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, iranدانشگاه تربیت مدرس، دانشکده علوم پزشکی فرید زایری، farid zaeri associate professor, department of biostatistics, faculty of paramedicine, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranدانشیار، گروه آمار زیستی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران فاطمه اسپهبدی، fatemeh espahbodi associate professor, department of internal medicine, faculty of medicine, mazandaran university of medical sciences, sari, iranدانشیار، گروه داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران

چکیده

سابقه و هدف: وزارت بهداشت شیوع نارسایی کلیه در ایران را 5/2 هزار اعلام نموده است. یکی از روش های اصلی در درمان این بیماران همودیالیز است. هدف این مطالعه برآورد بقا بیماران همودیالیزی می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه به شکل هم گروه تاریخی روی 500 بیمار همودیالیزی در طی سال های 1386 تا 1392 انجام شد. بقا بیماران با استفاده از برآورد کاپلان مایر و ارزیابی مدل های مختلف انجام شد. یافته ها: میانه بقا بیماران 108 ماه بود هم چنین میزان بقای یک، دو، سه، پنج و ده ساله به ترتیب 83 ، 77 ، 71 ، 58 و42 درصد بود. میانه بقا برای بیمارانی که سابقه مصرف سیگار نداشتند، 69±69/243 ماه بود. با گذشت زمان بقا بیمارانی که علت بیماری آن ها دیابت تشخیص داده شده بود، اختلاف بیش تری با بقا سایر بیماران پیدا می کند. استنتاج: ارزیابی مدل ها نشان داد که توزیع گاما برازش بهتری را به نسبت سایر توزیع ها برای بقای بیماران همودیالیزی فراهم می کند.

اسناد مشابه