مقاله

تأثیر مجزا و ترکیبی تمرین هوازی و مکمل سیاه دانه برسطوح پلاسمایی اپلین و گلوکز در موش های صحرایی مبتلا به دیابت نوع ۲

اصغر توفیقی، asghar tofighi department of exercise physiology, faculty of physical education and sport science, urmia university, urmia, iranدانشیارگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه ارومیه (urmia university) سولماز بابایی، solmaz babaei department of exercise physiology, faculty of physical education and sport science, urmia university, urmia, iranارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارومیه، تلفن، 09143215066سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه آزاد اسلامی ارومیه (islamic azad university of urmia)

چکیده

پیش زمینه و هدف: دیابت یکی از مهم ترین مشکلات سلامتی در تمامی جوامع به حساب می آید. تداخل ورزشی و تداخل دارویی مخصوصاً داروهای گیاهی، ازجمله ی بهترین رویکردهای بهبود وضعیت در افراد دیابتی محسوب می شود. هدف از اجرای این پژوهش، بررسی تأثیر مجزا و ترکیبی تمرین هوازی و مکمل سیاه دانه بر سطوح پلاسمایی اپلین و گلوکز در موش های صحرایی مبتلا به دیابت نوع 2 بود. مواد و روش کار: تعداد 75 سر موش نر نژاد ویستار در پنج گروه کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابت + تمرین، دیابت + سیاه دانه، دیابت+تمرین+سیاه دانه قرار گرفتند. دیابت با تزریق درون صفاقی استرپتوزوتوسین (mg/kg50) القا شد. برنامه تمرینی شامل 8 هفته تمرین هوازی روی نوارگردان (5 جلسه در هفته، هر جلسه به مدت 30 دقیقه و 22 متر در دقیقه و شیب 5 درصد) بود. پس از 8 هفته تمرین هوازی و مصرف سیاه دانه سطح پلاسمایی گلوکز و آپلین اندازه گیری شد. داده ها با روش آماری آنالیز واریانس یک طرفه و tukey با سطح معنی داری 5%>p تحلیل شد. یافته ها: شاخص گلوکز در گروه کنترل دیابتی نسبت به گروه کنترل سالم به طور معنی داری بالاتر بود (001/0p

اسناد مشابه