اثر هشت هفته تمرین استقامتی بر bdnf ، انسولین و مقاومت به انسولین در موش های صحرایی

عبدالصالح زر، a zar department of sport sciences, jahrom university, jahrom, iranگروه علوم ورزشی، دانشگاه جهرم، جهرم، ایران سید علی حسینی، sa ‎ hoseini‎ department of physiology and physical education, islamic azad university, marvdasht branch, marvdasht, iranگروه فیزیولوژی ورزشی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران سید احسان امیر حسینی، se amirhosseini‎ department of sport sciences, islamic azad university, yasuj branch, yasuj, iranگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایرا نسترن سیاوشی، n‎ siavashi department of sport sciences, islamic azad university, yasuj branch, yasuj, iranگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایرا

چکیده

زمینه و هدف: یکی از مهترین نروتروفین ها عامل نروتروفیک مشتق از مغز(bdnf) می باشد که افزایش آن منجر به توسعه سندرم متابولیک می گردد. عامل نروتروفیک مشتق از مغز رابطه مستقیمی با بیماری هایی از قبیل؛ صرع، آلزایمر و افسردگی دارد. هدف از این تحقیق بررسی اثر هشت هفته تمرین استقامتی بر عامل نروتروفیک مشتق از مغز، انسولین و مقاومت به انسولین در موش های صحرایی بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی 24 سر رت اسپراگوداولی نر با سن 8 هفته و میانگین وزن 43/31 ±72/280 گرم به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی(تمرین استقامتی) تقسیم شدند. هم چنین قبل از شروع تحقیق، رت ها دوره یک هفته ای جهت سازش پذیری با محیط جدید و نحوه فعالیت روی نوارگردان را طی کردند. در طی هشت هفته موش های گروه تمرین استقامتی روی دستگاه نوارگردان بدون شیب (شیب صفر درصد) با سرعت هشت تا 20 متر در دقیقه و به مدت 60 دقیقه در هر جلسه و سه جلسه در هفته دویدند. موش های گروه کنترل در طول این مدت هیچ گونه فعالیت ورزشی نداشتند. 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین در پایان هفته هشتم، موش های صحرایی جهت اندازه گیری پارامترهای مورد مطالعه قربانی شدند تا تغییرات بیوشیمیایی ناشی از تأثیر تمرین های استقامتی مورد بررسی قرار گیرد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل تجزیه و تحلیل شدند.. یافته ها: هشت هفته تمرین استقامتی اثر معنی داری بر عامل نروتروفیک مشتقل از مغز موش های صحرایی نداشت(11/0=p) با وجود این هشت هفته تمرین استقامتی باعث کاهش معنی دار انسولین (005/0=p) و مقاومت به انسولین (001/0=p) در موش های صحرایی می شود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق استنباط می شود که تمرین استقامتی( پروتکل تمرینی مورد استفاده) برای کاهش انسولین و مقاومت به انسولین مناسب، ولی برای افزایش عامل نروتروفیک مشتق از مغز مناسب نمی باشد.