مقاله

تاثیر دو نوع برنامه تمرینی هوازی و مقاومتی بر سطح قند خون ناشتا و انسولین زنان مبتلا به دیابت بارداری

نسیبه کاظمی، n kazemi department of exercise physiology, kish international campus, tehran university, kish, iranگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی ، پردیس بین الملل کیش، دانشگاه تهران ، کیش، ایران، محمد رضا کردی، mr kordi department of physical education sports science, tehran university, tehran, iran,گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران، رضا نوری، r noori department of exercise physiology, kish international campus, tehran university, kish, iranگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی ، پردیس بین الملل کیش، دانشگاه تهران ، کیش، ایران، مریم کسراییان، m kasraian research center of maternal and fetal illness, shiraz university of medical sciences, shiraz, iran,مرکز تحقیقات بیماری های مادر و جنین، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران

چکیده

زمینه و هدف : دیابت بارداری به عنوان تشخیص عدم تحمل گلوکز، برای اولین بار، در طول بارداری تعریف شده است. هدف از مطالعه حاضر مقایسه اثر برنامه تمرینی هوازی و مقاومتی بر سطح قند خون ناشتا، انسولین و مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت بارداری بود. روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تعداد 34 نفر از زنان مبتلا به دیابت بارداری، به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در 3 گروه قرار گرفتند. 12 آزمودنی ( با میانگین سن 60/3 ±92/28 )در گروه تمرین هوازی در آب (3 جلسه در هفته، 45-30 دقیقه در روز، با شدت 50 تا 70 درصد ضربان قلب بیشینه)، 11 آزمودنی (با میانگین سن 14/4±27/30 )در گروه تمرین مقاومتی (3 جلسه در هفته و به صورت 2 تا 3 ست، 15 تکرار، با شدت 50 تا 70 درصد ضربان قلب بیشینه و میزان درک تلاش) شرکت کردند و11 نفر( با میانگین سن 23/4±18/29 ) گروه کنترل در طول دوره ی پژوهش هیچ گونه فعالیت بدنی نداشتند. در مرحله پیش آزمون و پس آزمون جهت برآورد میزان سطح قند خون و انسولین، خونگیری به عمل آمد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری کوواریانس و تی زوجی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج این تحقیق تفاوت معنی داری در سطوح پلاسمایی انسولین(031/0=p)، شاخص مقاومت به انسولین(008/0=p) و حساسیت به انسولین در بین گروه ها را نشان داد. نتایج آزمون تی زوجی کاهش معنی داری را در قند خون ناشتا در گروه مقاومتی(012=p) و کاهش غیر معنی داری را در گروه هوازی(31/0=p) نشان داد، در سطح انسولین، مقاومت به انسولین و حساسیت به انسولین در گروه های تمرینی تغییرات معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: به نظر می رسد، احتمالاً تمرین های مقاومتی در مقایسه با تمرینات هوازی در کاهش سطح گلوکز ناشتا در زنان مبتلا به دیابت بارداری مؤثرتر است.

اسناد مشابه