تأثیر هشت هفته فعالیت هوازی فزآینده بر سطوح پلاسمایی امنتین و کمرین در موش های ماده نژاد اسپراگوداولی

سعید مرادی، s moradi 1department of exercise physiology, shiraz university, shiraz, iranگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران فرهاد دریانوش، f daryanoosh 1department of exercise physiology, shiraz university, shiraz, iranگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران مریم کوشکی جهرمی، m koushkiejahromi 1department of exercise physiology, shiraz university, shiraz, iranگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران فرزاد کریمی، f karimi 1department of exercise physiology, shiraz university, shiraz, iranگروه مدیریت آموزشی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران مهدی محمدی، m mohamadi department of educational administration, university of shiraz, shiraz, iranگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران وحید حدیدی، v hadidi 1department of exercise physiology, shiraz university, shiraz, iranگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران حمزه یوسفی

چکیده

زمینه و هدف: آدیپوکین­ها، سایتوکین­هایی هستند که عمدتاً از بافت چربی ترشح می­شوند، از جمله آن­ها می­توان به امنتین و کمرین اشاره کرد. هدف از تحقیق حاضر، بررسی تأثیر هشت هفته تمرین های هوازی فزاینده بر سطوح پلاسمایی امنتین و کمرین در موش های ماده نژاده اسپراگوداولی بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی35 سر موش دو ماهه، نژاد اسپرگوداولی با میانگین وزنی 20±220 به صورت تصادفی به دو گروه کنترل(15 سر) و تمرینی(15 سر) تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل تمرین های هوازی فزاینده بود که 5 جلسه در هفته و به مدت 8 هفته اجرا گردید. نمونه­های خونی 24 ساعت پس از انجام آخرین جلسه تمرینی جمع­آوری شد. بعد از هفته هشتم، برای تجزیه‏ و تحلیل داده ها از آزمون تی ـ مستقل و ضریب همبستگی پیرسون استفاده ‏شد. یافته­ها: تفاوت معنی­دار میان میزان سطح سرمی امنتین(افزایشی، 012/0=p) و سطوح سرمی کمرین(افزایشی، 003/0=p) در موش هایی که برنامه تمرینی هوازی فزاینده انجام‏ داده ‏بودند، نسبت‏به گروه کنترل دیده شد، از طرفی ‏دیگر، هیچ‏گونه رابطه­‏ای معنی دار، میان سطوح امنتین و کمرین(08/0=p) مشاهده‏ نشد. نتیجه­گیری: با توجه تغییرها در سطوح امنتین و کمرین به ‏نظر‏ می رسد باید مدت زمان تمرینی بیشتر از هشت هفته باشد و شدت فعالیت ورزشی باید متناسب با سطح آمادگی افراد باشد، چرا که اگر این هماهنگی وجود نداشته ‏باشد، آزمودنی­ها قادر نخواهند بود برنامه­های تمرینی را به ‏طور صحیح انجام ‏دهند. واژه­های کلیدی: