اثربخشی روان درمانی وجودی بر افزایش تاب آوری زنان نابارور

زینب رضایی، z rezaei department of family counseling, kharazmi university, tehran, iranگروه مشاوره، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران سعید جلیلی نیکو، s jalili nikoo department of family counseling, kharazmi university, tehran, iranگروه مشاوره، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران نرگس نجاتی نژاد، n nejati nezhad department of rehabilitation counseling, university of social welfare and rehabilitation sciences, tehran, iranگروه مشاوره توانبخشی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران رضا قاسمی جوبنه، r ghasemi jobaneh department of family counseling, kharazmi university, tehran, iranگروه مشاوره، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران خیرالله نوریان، kh nooryan department of nursing psychiatry, yasuj university of medical sciences, yasuj, iranگروه روان پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی یاسوج، یاسوج، ایران.

چکیده

زمینه و هدف: تشخیص ناباروری به خصوص برای زنان با مشکلات بسیاری همراه است. یکی از راهبردهایی که می تواند در کاهش پریشانی روانشناختی زنان نابارور مؤثر باشد، تاب آوری است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی روان درمانی وجودی در افزایش تاب آوری زنان نابارور بود. روش بررسی: روش این پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون ـ پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه زنان نابارور شهر دهدشت در تابستان 1393 تشکیل دادند. افراد نمونه در وهله نخست به طور نمونه گیری در دسترس انتخاب و پس از تکمیل پرسشنامه تاب آوری و کسب حدنصاب لازم برای ورود به تحقیق با استفاده از نمونه گیری تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل (8 نفر برای هر گروه) گمارده شدند. گروه آزمایش طی 8 جلسه در معرض روان درمانی وجودی به صورت گروهی قرار گرفتند، اما گروه کنترل، مداخله ای دریافت نکردند. داده های گردآوری شده با استفاده از تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: بین میانگین نمرات پیش آزمون و پس آزمون گروه آزمایش تفاوت معنی داری وجود داشت و روان درمانی وجودی به طور معناداری تاب آوری در زنان نابارور را افزایش داد (01/0p<). نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که روان درمانی وجودی می تواند باعث افزایش تاب آوری در زنان نابارور شود، لذا انجام مداخلات بر اساس این رویکرد می تواند در ارتقاء سلامت روان مفید باشد.