مقایسه اثر آزیترومایسین و تتراسایکلین خوراکی در درمان آکنه ولگاریس
چکیده
چکیده: مقدمه و هدف: آکنه ولگاریس یک بیماری شایع پوستی است که بسیاری از مردم در طول دوره زندگی خود به آن مبتلا می شوند. جهت درمان آن از آنتی بیوتیک های مختلفی استفاده می شود و اخیراً آزیترومایسین خوراکی به عنوان داروی مؤثری برای درمان آکنه ولگاریس پیشنهاد شده است. هدف از این پژوهش مقایسه اثر آزیترومایسین و تتراسایکلین در درمان آکنه ولگاریس بود. مواد و روش ها: این یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده یک سو کور می باشد که در سال 1387 در درمانگاه پوست بیمارستان بعثت سنندج بر روی 76 نفر که به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفته بودند، انجام شد. گروه مداخله 500 میلی گرم آزیترومایسین سه روز در هفته در ماه اول و سپس 250 میلی گرم یک روز درمیان و گروه کنترل 250 میلی گرم تتراسیکلین به مدت 12 هفته دریافت کردند. بعد از دوره درمان، تعداد ضایعات بررسی شدند. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار spss و آزمون های آماری تی مستقل، من ویتنی و مجذور کای تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: میانگین تعداد ضایعات آکنه در دو گروه قبل از درمان متفاوت نبود، در میانگین ضایعات پاپولی التهابی در صورت و پشت بعد از درمان تفاوت معنی داری مشاهده گردید (05/0 > p)، ولی در میانگین ضایعات کومدون در دو گروه بعد از درمان تفاوت معنی داری وجود نداشت. درصد بهبود در ضایعات پاپولی التهابی صورت در گروه آزیترومایسین و تتراسایکلین به ترتیب 3/82 و 6/63 و در پشت 1/80 و 6/58 درصد بود (05/0 > p)، ولی در ضایعات کومدونی تفاوت معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که آزیترومایسین در درمان ضایعات پاپولی التهابی صورت و پشت مؤثرتر از تتراسیکلین است و می تواند به عنوان درمانی مناسب در کسانی که به درمان با تتزاسایکلین پاسخ نمی دهند مورد استفاده قرار گیرد