بررسی سطح سرمی مس و روی قبل و بعد از درمان در بیماران مبتلا به تب مالت و مقایسه آن با افراد سالم
چکیده
مقدمه: تب مالت یک بیماری مشترک بین انسان و دام می باشد. متابولیسم عناصر کمیاب مثل روی و مس می توانند در پاسخ سیستم ایمنی تأثیرگذار باشند و مکانیسم های ایمونوشیمیایی میزبان را بر علیه این ارگانیسم فعال نمایند. بر این اساس این مطالعه با هدف بررسی تغییرات سطح سرمی مس و روی قبل و بعد از درمان در بیماران بروسلوز و مقایسه آن با افراد سالم انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مورد ـ شاهدی با همسان سازی انفرادی (individual matched case-control) بر روی 26 بیمار مبتلا به تب مالت مراجعه کننده به بیمارستان فرشچیان و 26 نفر گروه کنترل انجام شد. از تمام افراد مورد مطالعه در ابتدا و همچنین از بیماران در پایان درمان نمونه خون گرفته شد و سپس نمونهها با deionized water رقیق شده و توسط دستگاه اتوماتیک اسپکتوفتومتر سطح پلاسمایی مس و روی اندازه گیری شد. نتایج: در این بررسی 26 بیمار که 13 زن و 13 مرد مورد مطالعه قرار گرفتند که از نظر جنسی و سنی با گروه کنترل اختلاف معنی داری نداشتند. میانگین غلظت سرمی مس در افراد بیمار قبل و بعد از درمان به ترتیب µg/dl31/100 و µg/dl81/92 بود(495/0=p). همچنین میانگین غلظت سرمی مس در گروه کنترل µg/dl96/97 بود که افزایش اندکی در مس بیماران در مقایسه با افراد سالم مشاهده شد. میانگین غلظت سرمی روی در افراد بیمار µg/dl93 و در گروه کنترل µg/dl 38/96 بود(625/0=p). میانگین غلظت سرمی روی در بیماران پس از درمان µg/dl27/90 بود. نتیجه گیری: در مطالعه حاضر تغییرات قابل ملاحظه ای در غلظت سرمی مس و روی در بیماران بروسلایی نسبت به گروه کنترل مشاهده شد ولی از نظر آماری تفاوت معنی داری نداشتند و همچنین تغییر چندانی نیز در غلظت این عناصر در پایان درمان در بیماران دیده نشد.