تأثیر آموزش مهارت فرزند پروری بر نگرانی، اضطراب و باورهای خودکارآمد والدین
چکیده
مقدمه: هر خانواده شیوه های خاصی را در تربیت فردی اجتماعی فرزندان خویش بکار می گیرد. این شیوه ها که شیوه های فرزندپروری نامیده می شود متأثر از عوامل مختلف از جمله عوامل زیستی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی می باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش مهارت های فرزندپروری بر نگرانی، اضطراب و باورهای خودکارآمد والدین دارای یک و چند فرزند صورت گرفته است. روش بررسی: در این پژوهش شبه آزمایشی، دانش آموزان دو دبستان دخترانه غیردولتی واقع در شهر کرج به صورت تصادفی به عنوان گروه کنترل و آزمایش انتخاب شدند. والدین دانش آموزان گروه آزمایش(54 زوج) با گمارش داوطلبانه در 8 جلسه آموزش شرکت نمودند. داده های به دست آمده از پرسشنامه های باورهای خودکارآمد، اضطراب بک و نگرانی پنسیلوانیا با استفاده از آزمون های t-test، دوگروه مستقل و تجزیه و تحلیل واریانس چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: بین پیش آزمون والدین دارای یک فرزند و والدین دارای چند فرزند تفاوت معنی داری وجود نداشت. بین پیش آزمون گروه های آزمایش و کنترل و پس آزمون آنها تفاوت معنی داری مشاهده شد. نتایج آزمون تحلیل واریانس چند عاملی آمیخته نشان داد که اثر آموزش فرزندپروری بر نگرانی، اضطراب و خودکارآمدی معنی دار می باشد. اما تعداد فرزندان بر نگرانی، اضطراب و خودکارآمدی اثر معنی داری ایجاد نمی کند. نتیجه گیری: این یافته ها لزوم و اهمیت آموزش والدین به منظور آسان نمودن تربیت فرزندان، کاهش استرس و نگرانی ناشی از مسئولیت والدگری را مورد تأیید و تأکید قرار می دهند.