اثرات قلبی عروقی درصد اکسیژن استنشاقی حین بیهوشی در جراحی بای پاس عروق کرونر
چکیده
زمینه و هدف: افزایش کسر دمی اکسیژن استنشاقی (fio2)، اثرات همودینامیک منفی در افراد داوطلب و بیدار در چند مطالعه محدود داشته است. در عمل جراحی قلب به دلیل خطر تجویز نیتروس اکسید (n2o) به ویژه آمبولی هوا، از اکسیژن 100% استفاده می شود. این مطالعه با هدف بررسی اثرات قلبی عروقی اکسیژن خالص استنشاقی حین بیهوشی در مقایسه با اکسیژن 50% در جراحی بای پاس عروق کرونر انجام شده است. روش بررسی: در این مطالعه کار آزمایی بالینی دو سویه کور، تعداد 60 بیمار با سن 70-40 سال و کاندید عمل انتخابی بای پاس عروق کرونر با وضعیت فیزیکی کلاس دو و سه asa) ii، (iiiمراجعه کننده به مرکز پزشکی قلب چمران اصفهان به روش در دسترس انتخاب شدند. بیماران به طور تصادفی در دو گروه 30 نفری مورد و شاهد قرار گرفته به صورتی که بلافاصله بعد از القای بیهوشی در گروه مورد از مخلوط اکسیژن و هوا به نسبت 50%-50% و در گروه شاهد از اکسیژن 100% در ادامه بیهوشی استفاده گردید. زمان های حین عمل و پس از ورود به آی سی یو، متغیرهای فشار خون، فشار ورید مرکزی (cvp)، فشار سهمی اکسیژن شریانی (pao2)، ph شریانی، اندکس قلبی و میزان نیاز به داروی اینوتروپ ارزیابی و ثبت گردید. اطلاعات توسط آزمونهای کای دو، t، آنالیز واریانس، مشاهدات تکرار شده و من ویتنی تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: دو گروه از نظر سن، جنس، کسر جهشی قبل عمل، مدت پمپ قلبی ریوی، مدت زمان عمل و شاخص توده بدنی، با یکدیگر شباهت داشتند )05/0(p>. متوسط فشارهای سیستول و دیاستول و همچنین سرعت ضربان قلب و اندکس قلبی در کلیه زمانهای بررسی در دو گروه تفاوت آماری قابل ملاحظه ای با یکدیگر نداشتند )05/0(p>. فراوانی نسبی نیاز به داروی اینوتروپ در گروه شاهد 3/53% (16 بیمار) و در گروه مورد 7/26% (8 بیمار) بود )05/0(p<. همچنین متوسط میزان فشار ورید مرکزی در گروه شاهد بیشتر از گروه مورد بود )05/0(p<. نتیجه گیری: تجویز اکسیژن استنشاقی با کسر دمی 100% در حین بیهوشی عمل جراحی قلب، باعث افزایش میزان نیاز به داروی اینوتروپ و نیز فشار ورید مرکزی می شود. بنابراین استفاده از غلظت های کمتر اکسیژن دمی در حین بیهوشی جراحی قلب و جایگزینی هوا با آن توصیه می شود.