شیوع و ریسک فاکتورهای اختلالات اسکلتی-عضلانی در رانندگان تاکسی درون شهری و بیرون شهری؛ شهر اندیشه سال ۱۳۹۰
چکیده
زمینه و هدف : ریسک اختلالات اسکلتی-عضلانی در رانندگان تاکسی بالا است، چون آن ها در حین رانندگی در مواجهه طولانی مدت با ارتعاش ماشین، کار ثابت و بدونتحرک، نشستن طولانیمدت و وضعیت بدنی نامناسب میباشند. هدف مطالعه حاضر، بررسی میزان شیوع اختلالات اسکلتی-عضلانی مرتبط با کار و تعیین عوامل مرتبط با آن در رانندگان تاکسی میباشد. روش کار : مطالعه به صورت مقطعی و از نوع توصیفی-تحلیلی بر روی 300 راننده تاکسی که به صورت تصادفی انتخاب شدند، انجام گرفت. برای جمع آوری دادهها از پرسش نامه استاندارد اختلالات اسکلتی-عضلانی نوردیک و چارت ناراحتی بدن استفاده شد. همچنین اطلاعات دموگرافیک رانندگان نیز جمعآوری گردید. آزمونهای آماری شامل mann-whitney ، kruskal-wallis و anova بود. یافته ها: بیشترین میزان شیوع اختلالات اسکلتی-عضلانی در 12 ماه گذشته به ترتیب مربوط به نواحی کمر (2/51%) و زانو (8/41%) و کمترین میزان در ناحیه آرنج (7/10%) رانندگان بود. بیشترین میزان بازدارندگی از کار و فعالیتهای روزانه رانندگان مربوط به درد ناحیه زانو (3/84%) بود. کار در محیط شغلی بیشترین سهم در ایجاد درد در ناحیه کمر (1/91%)، شانه (89%)، گردن (7/92%) و مچ و دست (8/96%) را ایفا میکند. نتیجه گیری : شیوع اختلالات اسکلتی- عضلانی بخصوص در ناحیه کمر و زانو در رانندگان تاکسی بالا بود که احتمالاً به دلیل رانندگی در ساعات طولانی و وضعیت بدنی نامطلوب در حین رانندگی میباشد. با آموزش رانندگان در ارتباط با نحوهی صحیح نشستن در حین رانندگی، انجام ورزشهای کششی، زمان استراحت کافی در شبانه روز و طراحی صندلی ارگونومیک خودرو بر اساس اندازههای آنتروپومتریکی ایرانیان میتوان تا حدود زیادی از بروز این اختلالات پیشگیری کرد.