بررسی مناسب بودن آسانسورهای استان مازندران برای استفاده نابینایان و افراد استفاده کننده از صندلی چرخدار در سال ۱۳۸۹
چکیده
بر اساس قانون جامع حمایت از حقوق معلولان که در سال 1383 به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید باید اماکن عمومی و خصوصی برای افرادکم توان همانند نابینایان و کسانی که از صندلی چرخدار استفاده می کنند، بر اساس استانداردهای کشوری و بین المللی باشد. این مطالعه به منظور بررسی وضعیت آسانسورهای این اماکن برای استفاده این افراد دراستان مازندران طراحی شد. پژوهش از نوع مطالعه توصیفی مقطعی و در تابستان سال 1389 انجام شد. با مشاوره و بر اساس منابع، چک لیستی شامل وجود در کشویی برقی آسانسور، مساحت مناسب داخل آسانسور برای افراد استفاده کننده از ویلچر، جایگاه و ارتفاع مناسب کلیدهای داخل و خارج آسانسور برای افراد استفاده کننده از ویلچر، کلیدهای داخل و خارج مخصوص نابینایان و کم بینایان برای این افراد تهیه شد. پایایی چک لیست با روش آزمون مجدد بررسی شد (0/77=r). ساختمان های با مصرف عمومی در 4 گروه آموزشی، درمانی، خدماتی، اقامتی ـ تفریحی به شکل تصادفی و برای مواردی که تعداد محدودی وجود داشت به روش سرشماری انتخاب شد. یافتهها با استانداردهای کشوری و بینالمللی مقایسه و جهت تجزیه و تحلیل دادهها از آمار توصیفی استفاده گردید. 3500 مرکز شامل (53%) 1310 مرکز خدماتی، (40%)1010 مرکز اقامتی ـ تفریحی، (33%)830 مرکز درمانی و (14%)350 مرکز آموزشی بررسی شدند. 94% مراکز اقامتی ـ تفریحی، 93% مراکز خدماتی، 92% مراکز درمانی و 83% مراکز آموزشی فاقد چهار فاکتور ضروری ذکرشده برای افراد استفاده کننده از ویلچر، نابینایان و کم بینایان بود. تحقیق نشان داد که با وجود قانون برای رعایت استانداردهای کشوری و بینالمللی، اکثر قریب به اتفاق ساختمان های مورد نیاز افراد کم توان، برای آنها قابل استفاده نیست و یا به سختی و به شکل ناقص مورد استفاده قرار می گیرد. نقش قضایی، نظارتی و اجرایی دولت در اجرای درست این قانون لازم و ضروری می باشد.