پاسداری از منابع طبیعی در راستای اصول اخلاق زیستی و حفظ سلامت انسان از دیدگاه قرآن

علی دودمان کوشکی، دکترای زبان و ادبیات عرب، استادیار گروه زبان و ادبیات عرب دانشگاه ایلام. (نویسنده مسؤول)

چکیده

انسان به عنوان اشرف مخلوقات با مدد نیروی تفکر و تعقّّل توانسته است بر بخش اعظم کره­­ی زمین تسلط یافته، با تسخیر اجزا­ی این شبکه­ی عظیم از آب، هوا، خاک و... در تغییرات ایجاد شده­ی پیرامون خود، نقش عمده­ای را ایفا نماید. اشتیاق نامحدود انسان برای داشتن شرایط بهتر و ایده­آل، همگام با رشد روز­افزون جمعیت، او را واداشته است تا تمام عوامل محیطی را به نفع خویش دستخوش تغییرات نماید و گاه به طور ناخواسته مشکلات بزرگی را به بارآورد. با ادامه این تغییرات و تخریب محیط زیست و وارد­کردن آلودگی­های مختلف به منابع طبیعی، در آینده­ی نزدیک، زمانی فرا می­رسد که دیگر نمی­توان هیچ اقدامی را در احیای منابع طبیعی و نجات محیط زیست انجام داد. لازم است با توجه به نقش ارزنده­ی مسایل تربیتی و دینی، انسان مسلمان را متوجه نعمت­های الهی ساخته و از او در پرتو آیات الهی و احادیث و شکرگزاری از نعمت­های خداوندی، برای حفظ منابع طبیعی و جلوگیری از آلودگی آن مدد جست. در این مقاله برای پاسداری از سه رکن اساسی محیط زیست یعنی آب، خاک و هوا در تعالیم دینی، به آیات و روایاتی که در این زمینه وجود دارد، اشاره شده است.