ارزیابی عوامل مؤثر در میزان آمادگی برای مقابله با خطر زلزله در بیمارستان های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران

مصطفی ربیعیان، mostafa rabeian instructor, health care management department, school of allied medicine, tehran university of medical sciences, tehran, iran1 مربی هیئت علمی، گروه مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران سید هادی حسینی، seyed hadi hosseini bachelor of sciences in health care management, health care management department, school of allied medicine, tehran university of medical sciences, tehran, iran2 کارشناس مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، گروه مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران مهدی رعدآبادی، mehdi radabadi master of sciences student in health economic, health service management research center, institute for futures studies in health, kerman university of medical sciences, kerman, iran3 دانشجوی کارشناسی ارشد اقتصاد سلامت، مرکز تحقیقات مدیریت ارائه خدمات سلامت، پژوهشکده آینده پژوهی در سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایران مسعود طاهری میرقائد، masoud taheri mirghaed master of sciences student in health care management, health management and economics department, school of public health, tehran university of medical sciences, tehran, iran4 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، گروه مدیریت و اقتصاد سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران محمد بختیاری علی آباد، mohammad bakhtiari master of sciences student in health care management, health care management department, school of management and medical information sciences, tehran university of medical sciences, tehran, iran5 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، گروه مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، دانشکده مدیریت و اطلاع رسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران

چکیده

زمینه و هدف : داشتن آمادگی در برابر زلزله برای بیمارستان ها با توجه به نوع کارکرد آن ها و قرار داشتن در اولین جایگاه مراجعه ی آسیب دیدگان، اهمیت بسزایی دارد. مطالعه ی حاضر با هدف ارزیابی عوامل مؤثر در میزان آمادگی بیمارستان های آموزشی درمانی منتخب دانشگاه علوم پزشکی تهران برای مقابله با خطر زلزله انجام شد. روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی- تحلیلی بود که بصورت مقطعی در بیمارستان های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1391 اجرا گردید. داده ها از طریق چک لیست، بصورت مصاحبه و مشاهده ی مستندات گردآوری شد. تجزیه تحلیل داده ها به کمک نرم افزار spss19 و با استفاده از آزمون های آماری pearson correlation ، anova و t-test انجام گردید. یافته ها : بیشترین و کمترین میزان آمادگی در برابر خطر زلزله به ترتیب در حیطه ی مدیریت برنامه­ی حوادث غیر مترقبه و حیطه­ی برنامه ریزی کاهش خطرات ساختمانی بود. بطور کلی میزان آمادگی بیمارستان های مورد مطالعه در برابر خطر زلزله در سطح متوسط(81/51 درصد) ارزیابی شد. میان حیطه ی برنامه ی آموزشی بیمارستان با حیطه های برنامه ریزی کاهش خطرات ساختمانی(045/0 = p و 644/0 = r ) و برنامه ریزی اقدامات بهداشت محیط بیمارستان(048/0 = p و 636/0 = r ) رابطه ی معنی داری وجود داشت. نتیجه گیری: با توجه به ارتباط معنادار حیطه­ی آموزشی با دیگر حیطه های ذکر شده، پیشنهاد می شود ضمن تدوین برنامه های آموزشی کوتاه مدت در زمینه­ی مدیریت بحران و اجرای مداوم آن ها، حتی المقدور مقاوم سازی غیر سازه ای بیمارستان ها به عنوان یک اولویت مد نظر قرار گیرد.