اثر سوکروز بر میزان بقای فولیکولها و وقوع مرگ سلولی برنامهریزی شده پس از انجماد شیشهای بافت تخمدان موش صحرایی
چکیده
هدف: هدف از این مطالعه بررسی اثر سوکروز بر میزان زنده ماندن فولیکولها و شیوع مرگ سلولی برنامه ریزی شده در بافت تخمدان موش صحرایی پس از انجماد شیشهای بود. مواد و روشها: تخمدان موشهای صحرایی 5 هفتهای پس از خارج شدن از بدن به سه گروه کنترل (غیرانجمادی)، انجمادی vi (اتیلن گلیکول + دی متیل سولفوکساید) و vii (اتیلن گلیکول+ دی متیل سولفوکساید+25/0 مول در لیتر سوکروز) تقسیم شد. پس از مرحله انجماد و ذوب، تخمدانها حدود نیم ساعت انکوبه و بلافاصله در محلول بوئن تثبیت و سپس به صورت سریالی برش زده شد. به منظور بررسی ریختشناسی بافت و نیز شمارش تعداد فولیکولهای دچار مرگ سلولی برنامه ریزی شده ، قطعات به ترتیب رنگآمیزی هماتوکسیلین- ائوزین و ایمونوهیستوشیمی تیمار شده با آنتیبادی anti-active & pro caspase 3 انجام شد. نتایج: مطالعات آماری نشان داد که میزان سالم ماندن فولیکولهای در حال تکوین به استثنای فولیکولهای بدوی بین گروههای انجمادی و کنترل یکسان است. فولیکولهای بدوی سالم در گروههای انجمادی ضمن کاهش معنیدار در مقایسه با کنترل، تفاوت معنیداری را بین خود نشان ندادند. برخلاف فولیکولهای سالم، فولیکولهای مرده در همه مراحل مختلف تکوینی، افزایش معنیداری را در دو گروه انجمادی نسبت به کنترل نشان دادند. هر چند که این اختلاف بین گروههای انجمادی معنیدار نبود. در گروههای انجمادی، فولیکولهای دچار مرگ سلولی برنامه ریزی شده نیز در تمامی مراحل به غیر از آنترال افزایش معنیداری را نسبت به کنترل نشان دادند. بین دو گروه انجمادی نیز به غیر از مرحله فولیکولی پرهآنترال (vi: 003/0 ± 95/1 درصد و vii: 02/0 ± 12/4 درصد، 037/0p<) میزان فولیکولهای دچار مرگ سلولی برنامه ریزی شده یکسان بود. نتیجهگیری: این نتایج نشان میدهد که حضور سوکروز یا عدم حضور آن در فرآیند انجماد شیشهای تخمدان موش صحرایی، به خصوص برای حفظ فولیکولهای بدوی و اولیه که در فرآیند پیوند از اهمیت خاصی برخوردار است تفاوت چندانی را ایجاد نمیکند.