مقاله

تبیین انگیزش درمان بر اساس خود کنترلی شناختی و دلسوزی به خود در افراد وابسته به مواد

چکیده

چکیده مقدمه: انگیزش درمان با تأثیر بر جستجو، تکمیل و پذیرش آن و تغییر بلندمدت در رفتار، عنصری کلیدی در درمان و بهبود اختلال مصرف مواد است. هدف: تعیین نقش خودکنترلی شناختی و دلسوزی به خود در پیش بینی انگیزش درمان افراد وابسته به مواد مواد و روش ها: این پژوهش به شیوه مقطعی اجرا شد. همه افراد دارای وابستگی به مواد که در نیمه اول سال 1392 به مراکز ترک اعتیاد شهر شیراز مراجعه کرده و تحت درمان بودند جامعه آماری این پژوهش را تشکیل دادند. 150 نفر از این افراد به شیوه نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب شده و بعد از مصاحبه بالینی به پرسش نامه های خودکنترلی شناختی، دلسوزی به خود و انگیزش درمان پاسخ دادند. داده ها نیز با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چند گانه و چند متغیره تحلیل شد. نتایج: انگیزش درمان به طور منفی با خود کنترلی شناختی(41/0-=r؛001/0>p) و به طور مثبت با مؤلفه های مهربانی به خود(37/0=r؛001/0>p)، خودداوری (32/0=r؛001/0>p)، وجه مشترک انسانی(33/0=r؛001/0>p)، انزوا(32/0=r؛001/0>p)، ذهن آگاهی(40/0=r؛001/0>p) و همدردی بیش از حد(36/0=r؛001/0>p) ارتباط داشت. نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که 30 درصد واریانس انگیزش درمان، 30 درصد واریانس بازشناسی مشکل، 28 درصد واریانس دوسوگرایی و 24 درصد واریانس گام برداری به وسیله دلسوزی به خود و خود کنترلی شناختی تبیین می شد. بحث و نتیجه گیری: خودکنترلی شناختی و دلسوزی به خود در پیش بینی انگیزش درمان و آمادگی برای تغییر افراد وابسته به مواد نقش دارد.

اسناد مشابه