مقاله

پیامد مداخله بالینی در بیماران قلبی- عروقی ارجاعی به بیمارستان امام خمینی تهران

امیرفرهنگ زندپارسا، a.f zand-parsa imam khomeini hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iranتهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان امام خمینی(ره) ارسلان سالاری، a salari heshmat hospital, guilan university of medical sciences, rasht, iranرشت، دانشگاه علوم پزشکی گیلان، بیمارستان حشمت فاطمه صوتی، f soati faculty of medicine, tehran university of medical sciences, tehran, iranتهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران، دانشکده پزشکی پیمان ایزدپناه، p izadpanah imam khomeini hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iranتهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان امام خمینی(ره) میثا نقدی پور، m naghdipour faculty of medicine, guilan university of medical sciences, rasht, iranرشت، دانشگاه علوم پزشکی گیلان، دانشکده پزشکی مریم مومنی، m momeni school of nursing & midwifery, qazvin university of medical sciences, qazvin, iranقزوین، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، دانشکده پرستاری و مامایی

چکیده

مقدمه: با وجود پیشرفت های بسیار در مداخله بالینی قلبی- عروقی، محدودیت ناشی از عوارض آن متخصصان را به فکر و توجه زیاد واداشته است. در ایران، بررسی اندک در مورد عوارض مرتبط با مداخله قلبی- عروقی به عنوان جایگزین روش های جراحی پرهزینه و مشکل اندک بوده است. هدف: بررسی میزان موفقیت، پیچیدگی و عوارض عمده و جزئی در حین بستری بیماران تحت مداخلات قلبی- عروقی در بیمارستان امام خمینی از مهر 1389 لغایت اسفند 1390 مواد و روش ها: در یک مطالعه توصیفی گذشته نگر پرونده 412 بیمار که از مهر ماه 1389 لغایت اسفند 1390 مورد مداخلات قلبی- عروقی در بیمارستان امام خمینی تهران قرار گرفته بودند بررسی و اطلاعات بالینی مربوط به روند، اطلاعات دموگرافی، یافته های آزمایشگاهی چون هموگلوبین(hb)، هماتوکریت(hct) وcpk-mb اندازه گیری شده پیش و 24 ساعت پس از مداخله و نوار قلبی(ekg)، 24 ساعت پس از آنژیوپلاستی، استخراج شد و درصورت بروز عوارض عمده و جزئی قلبی پس از روند مداخله تمام موارد بدقت ثبت شد. نتایج: بیشترین مداخله(352 نفر) آنژیوپلاستی عروق کرونر بود. سایر مداخلات شامل ptmc(والووپلاستی دریچه میترال از راه percutaneous) در 24 نفر(8/5درصد)، 14 مورد (4/3درصد)آنژیوپلاستی رگ های کلیوی، 7 مورد(7/1درصد) بستن asd(سوراخ بین دهلیزی) با occluder، 11 مورد(66/2درصد) آنژیوپلاستی عروق اندام تحتانی و یک مورد(24/0درصد) شریان کاروتید و 3 مورد(7/0درصد) والووپلاستی تنگی دریچه پولمونر(ps) بود. در موارد آنژیوپلاستی کرونر، 8 مورد(27/2درصد) افزایش بدون علامت کراتین فسفوکیناز قلبی(ck-mb) کمتر از 3 برابر 99 درصد بدون تغییر قابل توجه در نوار قلب و یک مورد پارگی کرونر در آنژیوپلاستی(انسداد کامل کرونر) cto روی داده بود. دو مورد(56/0درصد) no reflow(برقرار نشدن جریان دوباره) در طی 18 ماه روی داد. در 24 بیمار ptmc(والووپلاستی دریچه میترال از راه percutaneous) فقط یک(2/4درصد) مورد نارسایی میترال خفیف بدون علامت وجود داشت. هیچ مورد مرگ و میر و نیاز به جراحی اورژانس(cabg) یا تعویض دریچه گزارش نشد. میزان سایر عوارض نیز صفر بود. نتیجه گیری: روند مداخله قلبی- عروقی در صورت انتخاب درست بیماران و دانش و مهارت کافی اپراتور، می تواند با موفقیت و کارایی بالا، خطر و عوارض را در حد قابل قبول کاهش دهد.

اسناد مشابه