بررسی اپیدمیولوژی مسمومیت ها در بیماران مراجعه کننده به بخش فوریت ها یا بستری شده در بیمارستان شهید محمدی بندرعباس
چکیده
مقدمه: مسمومیتها در تمامی جوامع از عمده ترین مشکلات بهداشت به شمار می آیند و یکی از شایع ترین علل مراجعه بیماران به اورژانس ها می باشند. هدف از این مطالعه تعیین خصوصیات اپیدمیولوژیک بیماران و مشخص ساختن شیوع و انواع داروها و مواد مورد سوءمصرف در بیماران مسموم مراجعه کننده به بخش فوریت های بیمارستان شهیدمحمدی بندرعباس در سال 1390 بوده است. روش کار: در این مطالعه توصیفی - تحلیلی که به صورت مقطعی از ابتدای فروردین تا پایان اسفند سال ۱۳۹۰ و بر روی بیماران مسموم مراجعه کننده به فوریتهای بیمارستان شهیدمحمدی بندرعباس انجام شد، تمامی بیمارانی که جهت اقدامات درمانی بیشتر بستری شده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. داده ها با مصاحبه مستقیم و تکمیل چک لیست از پرونده بیماران جمع آوری گردید. جهت تجزیه تحلیل داده ها از نرم افزار spss 16 و تست های آماری توصیفی، chi-square و t-test استفاده شد. سطح معنی داری 05/0 در نظر گرفته شد. نتایج: مسمومیت ها 6/3 درصد بیماران بخش فوریتها را تشکیل دادند. تعداد 493 بیمار با تشخیص مسمومیت دارویی یا شیمیایی بستری شدند. از بین آنها 1/52 درصد مرد و 9/47 درصد زن بودند. 7/75 درصد بین سنین 14 تا 29 سال بودند. بنزودیازپین ها (1/23 درصد) و بعد از آن ترامادول (1/20 درصد) شایع ترین عوامل مسمومیت بودند. مسمومیت های عمدی بیشتر موارد مسمومیت را تشکیل می دادند (9/66 درصد). بیشتر اقدام به خودکشی ها توسط زنان انجام شده بود (4/59 درصد). سن متوسط موارد خودکشی پایین تر بود (3/23 در مقابل 3/30). در کل اکثر بیماران مجرد (9/52 درصد)، بیکار (4/58 درصد) و ساکن شهر بودند (3/75 درصد). 26 درصد بیماران سابقه بیماری روانی شناخته شده، 13 درصد سابقه خود مسموم سازی عمدی قبلی و 3/32 درصد اعتیاد داشتند. 2/2 درصد از بیماران در طول بستری فوت شدند. نتیجه گیری: در این مطالعه مشخص شد که بیشتر موارد مسمومیت با انگیزه خودکشی و بیشتر با عوامل دارویی اتفاق می افتد و شیوع آن در قشر جوان بیشتر از افراد دیگر گروه های سنی است. همچنین مشخص شد که اقدام به خودکشی با بیماری های روانی و سابقه قبلی خود مسموم سازی عمدی ارتباط دارد، بنابراین مسائل شاید بتوان بوسیله غربالگری بیماریهای روانپزشکی در موارد مسمومیت و درمان به موقع آنها و محدود کردن دسترسی آسان به داروها از وقوع مجدد آن جلوگیری کرد.