مقایسه تأثیر رمی فنتانیل و آلفنتانیل بر تغییرات قلب و عروق به دنبال لوله گذاری تراشه
چکیده
مقدمه: به منظور انجام عمل جراحی، القاء بیهوشی عمومی و حفظ راه هوایی و تأمین تهویه، لارینگوسکوپی و لوله گذاری تراشه امری ضروری می باشد. اما لارینگوسکوپی و لوله گذاری تراشه می تواند موجب واکنش همودینامیک به شکل افزایش فشارخون، ضربان قلب، اختلال ریتم قلب و ایسکمی میوکارد و در نهایت انفارکتوس میوکارد و سکته مغزی گردد. مطالعه حاضر به منظور مقایسه اثرات دو داروی مخدر سریع الاثر رمی فنتانیل و آلفنتانیل بر پاسخ های همودینامیک متعاقب لارینگوسکوپی و لوله گذاری تراشه به انجام رسید. روش کار: پژوهش حاضر به صورت کارآزمایی بالینی دوسوکور بر روی 80 بیمار 50-20 ساله با asa (ii و i ) که کاندید عمل جراحی الکتیو تحت بیهوشی عمومی بودند، انجام شد. بیماران به صورت تصادفی ساده در دو گروه چهل نفری تقسیم شدند. در هر دو گروه از روش بیهوشی یکسان استفاده گردید. در گروه یک رمی فنتانیل با دوز mcg/kg 1 و در گروه دو آلفنتانیل با دوز mcg/kg 15 یک دقیقه قبل از القای بیهوشی تجویز گردید. پاسخ های همودینامیک در زمان ورود بیمار، بعد از القاء بیهوشی، پس از لوله گذاری تراشه و دقایق سوم و پنجم پس از لوله گذاری تراشه به روش غیر تهاجمی اندازه گیری و ثبت گردید. داده ها به کمک نرم افزار آماری spss 19 و با استفاده از روشهای آماری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: بلافاصله پس از تزریق داروی مخدر و داروی القاء، فشارخون سیستول،, دیاستول و متوسط شریانی در هر دو گروه کاهش معنی داری پیدا کرد (05/0p<)، اما ضربان قلب افزایش یافت که آزمون آماری اختلاف معنی داری بین دو گروه نشان نداد. پس از لوله گذاری تراشه بجز ضربان قلب سایر پارامترهای مورد ارزیابی در سطح پایه دچار افزایش شدند و از دقیقه سوم مجددًا کاهش یافته و در دقیقه پنجم تمام متغیرها به سطح زمان قبل از لوله گذاری تراشه برگشتند. نتیجه گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، هر دو داروی رمی فنتانیل و آلفنتانیل، تغییرات همودینامیک ناشی از لارینگوسکوپی و لوله گذاری تراشه را کاهش می دهند و می توان به منظور کنترل پاسخ های فشاری متعاقب لوله گذاری تراشه با اطمینان از این دو دارو استفاده نمود