بررسی مقایسه ای اثر بیهوشی عمومی با تیوپنتال سدیم و پروپوفول بر آپگار نوزاد و میزان شلی رحم در عمل جراحی سزارین
مرضیه مرضیه لطفعلی زاده، marzieh lotfalizadeh assistant professor, department of obstetrics and gynecology, women's health research center, faculty of medicine, mashhad university of medical sciences, mashhad, iran.استادیار گروه زنان و مامایی، مرکز تحقیقات سلامت زنان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. محمد محمد علیپور، mohammad alipour assistant professor, department of anesthesiology, faculty of medicine, mashhad university of medical sciences, mashhad, iran.استادیار گروه بیهوشی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی مشهد (mashhad university of medical sciences) ملیحه ملیحه غلامی، maliheh gholami resident of obstetrics and gynecology, faculty of medicine, mashhad university of medical sciences, mashhad, iran.رزیدنت زنان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی مشهد (mashhad university of medical sciences) محمد تقی محمد تقی شاکری، mohammad taghi shakeri associate professor, department of biostatistics, faculty of public health, university of medical sciences, mashhad, iran.دانشیار گروه پزشکی اجتماعی و بهداشت، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی مشهد (mashhad university of medical sciences)
چکیده
مقدمه: بیشترین دارویی که در سزارین جهت القاء بیهوشی به کار می رود، تیوپنتال سدیم می باشد، اما در مواردی که تیوپنتال سدیم منع مصرفی داشته باشد، باید داروی جایگزین دیگری که حداقل اثر را روی آپگار نوزاد و حداکثر شلی را بر روی رحم در زمان خروج جنین داشته باشد، انتخاب کرد، لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر بیهوشی با پروپوفول به عنوان داروی جایگزین تیوپنتال سدیم و تأثیر آن بر روی آپگار نوزاد و میزان شلی رحم در جراحی سزارین انجام شد. روشکار: این مطالعه کارآزمایی بالینی در سال 1390 بر روی 60 زن باردار مراجعه کننده به زایشگاه بیمارستان های دانشگاهی شهر مشهد که لزوم انجام سزارین را داشتند، انجام شد. افراد به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. به یک گروه پروپوفول 5/2-2 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن و به یک گروه تیوپنتال سدیم 5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن تجویز شد. سپس شاخص هایی نظیر علائم حیاتی قبل و بعد از اینداکشن، آپگار نوزاد، میزان رضایت جراح در زمان خروج جنین، میزان شلی رحم و میزان خونریزی حین عمل بررسی شد. داده ها پس از گردآوری با استفاده از نرم افزار آماری spss (نسخه 14) و آزمون های آماری تی، من ویتنی، کای اسکوئر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافتهها: دو گروه از نظر علائم همودینامیک حین عمل، آپگار نوزاد (دقیقه اول 172/0=p و دقیقه پنجم 347/0=p) و میزان هماتوکریت بعد از عمل (745/0=p) تفاوت معنی داری نداشتند. در بین دو گروه از نظر رضایت مندی جراح در زمان خروج جنین تفاوت معناداری وجود داشت و در گروه پروپوفول نتایج بهتر بود (02/0=p). دو گروه از نظر شلی رحم قبل از تجویز اکسی توسین تفاوت معناداری داشتند به طوری که در گروه پروپوفول، حالت خمیری و نرمی رحم بیشتر بود (018/0=p) اما پس از تجویز اکسی توسین در دقایق 5، 10 و 15 بین دو گروه تفاوت معناداری وجود نداشت (p به ترتیب 548/0، 201/0، 065/0). نتیجهگیری: پروپوفول داروی بیهوشی دهنده مناسبی است که می تواند جایگزین مناسبی برای تیوپنتال در موارد لزوم شود. این دارو شلی مناسبی برای رحم در زمان خروج جنین ایجاد کرده و روی آپگار نوزاد اثر سویی ندارد. پاسخ پذیری رحم به اکسی توسین را نیز کاهش نداده و همچنین از نظر علائم همودینامیک وضعیت نسبتاً ثابتی را ایجاد می کند.
زمینه و هدف : بی حسی ناحیه ای روش انتخابی در جراحی سزارین می باشد ، ولی در سزارین اورژانسی معمولاً بیهوشی عمومی انتخاب می شود. داروهای خواب آور داخل وریدی که در القای بیهوشی عمومی استفاده می شوند به سرعت از جفت عبور کرده باعث دپرسیون جنین می شوند. باتوجه به شیوع بالای بیهوشی عموم
مقدمه: بیشترین دارویی که در سزارین جهت القاء بیهوشی به کار می رود، تیوپنتال سدیم می باشد، اما در مواردی که تیوپنتال سدیم منع مصرفی داشته باشد، باید داروی جایگزین دیگری که حداقل اثر را روی آپگار نوزاد و حداکثر شلی را بر روی رحم در زمان خروج جنین داشته باشد، انتخاب کرد، لذا مطالعه
مقالهمجله علمی دانشگاه علوم پزشکی گرگاندکتر ولی الله حسنی، hassani v (md) department of aneasthesiology and intensive care medicine, rasool akram hospital, iran university of medical sciencesتهران - دانشگاه علوم پزشکی ایران دکتر محمد پوراسلامی، pooreslami m (md) دکتر محمد نیاکان لاهیجی، niakan m (md) دکتر صدیقه صحت
به دنبال تحریکات دردناکی که پس از القاء بیهوشی و در طی اعمال جراحی بر بیمار وارد می شود، پاسخ های استرس فرد برانگیخته می گردد. این می تواند در بیماران با مشکلات زمینه ای مانند بیماری ایسکمی قلب و دیابت، مشکل آفرین باشد. بنابراین انتخاب روشی که نوسانات هورمونی ناشی از پاسخ های است
مقالهبیهوشی و دردغلامرضا موثقی، gholam-reza movassaghi associate professor of anesthesiology, shahid hasheminejad hospital, tehran university of medicalدانشیار بیهوشی دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان شهید هاشمی نژاد، بخش ییهوشی محمودرضا محقق دولت آبادی، mahmoud-reza mohaghegh-dolat-abadi assistant professor of anesthesiology, shahid hasheminejad hospital, tehran university of medicalاستادیار بیهوشی دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان شهید هاشمی نژاد، بخش ییهوشی غلامحسین شیرخانی، gholam-hossain shirkhani resident of anesthesiology, tehran university of medical sciencesدستیار بیهوشی دانشگاه علوم پزشکی تهران
زمینه و هدف: روش نفرولیتوترپسی جلدی هم اکنون به عنوان یک روش متداول برای خارج ساختنسنگ های کلیوی و قسمت فوقانی میزنای بکارمیرود. جهت انجام نفرولیتوترپسی جلدی دو روش بیهوشی عمومی وبیحسی نخاعی مورد استفاده قرار میگیرد. در این مطالعه سعی شده است دو روش بیهوشی عمومی و بی حسینخاعی از
Stress responses have been excited by the painful stimuli, after induction of anesthesia and during the operation. In order to reduce these responses, it will be useful to select the type of anesthesia. Based on this fact, two groups of patients (Every group had 50 patients) were
Background and aims: Percutaneus nephrolithotrips is commonly used for the removal ofstones. This procedure can be performed under general or spinal anesthesia. In this study weevaluated amount of Bleeding and transfusion needs between two mentioned anesthesia routes.Methods and