بررسی تأثیر جانشین پوستی تهیه شده از کشت هم زمان کراتینوسیت و فیبروبلاست روی داربست کلاژنی در ترمیم زخم پوست موش صحرایی

مهناز محمودی راد، mahnaz mahmoudi-rad1 cellular and molecular biology research center and skin research centre, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات بیولوژی سلولی و مولکولی و مرکز تحقیقات پوست، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی فائزه دهقانی، faeze dehghani faculty of medicine, shahid beheshti university of medical sciences tehran, iranدانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی منصوره میرزایی، mansooreh mirzaei diagnostic pathology unit, avicenna hospital, mazandran medical university, sari, iranبخش پاتولوژی، بیمارستان بوعلی سینا ساری، دانشگاه علوم پزشکی مازندران مریم قاسمی، maryam ghasemi department of pathology, faculty of medicine, mazandaran university of medical sciences, sari, iranگروه پاتولوژی، دانشکده پزشکی ساری، دانشگاه علوم پزشکی مازندران نریمان مصفا، nariman mosaffa department of immunology, shahid beheshti university of medical sciences tehran, iranگروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

چکیده

چکیده سابقه و هدف: با توجه به شیوع و روند رو به افزایش انواع زخم ها و عوارض شناخته شده آن ها و عدم درمان ناکافی روش های درمانی متداول و گزارش هایی از موفقیت استفاده از جانشین های پوستی تهیه شده از کشت هم زمان کراتینوسیت و فیبروبلاست روی داربست کلاژنی و عدم گزارشی از تجربه آن در ایران، این تحقیق با انتقال جانشین پوستی ساخته شده روی زخم تجربی ایجاد شده در موش صحرایی انجام گرفت. روش بررسی: این تحقیق به روش تجربی روی پنج سر موش صحرایی سفید نر نژاد ویستار با ایجاد ده زخم به ابعاد 2×2 سانتی متر مربع روی پشت آن ها، در گروه تجربی با استفاده از جانشین پوستی و در گروه شاهد بدون هیچ مداخله ای صورت گرفت. زخم ها پس از ده روز پیگیری شدند و وضعیت ترمیم با شاخص های کیفی میزان ترمیم، واسکولاریزاسیون و شدت فیبروز و نکروز و نیز با شاخص های کمی ضخامت لایه اپیتلیال، تعداد فولیکول مو و بررسی تعداد فیبروبلاست، کراتینوسیت، لنفوسیت و نوتروفیل بررسی و وضعیت آن ها در دو گروه با آزمون های دقیق فیشر، t-test و mann-whitney u test مورد قضاوت قرار گرفت. یافته ها: در تمامی شاخص های مورد بررسی، وضعیت ترمیم زخم گروه تجربی بهتر از گروه شاهد بود و از نظر شدت فیبروز بالای 50% گروه تجربی بهتر بود (05/0>p) و ضخامت لایه اپیتلیال در گروه شاهد 4/20±4/30 و در گروه تجربی 8/73±5/180 (01/0>p) و همینطور تعداد فیبروبلاست ها و کراتینوسیت ها در گروه تجربی بیشتر از شاهد بود (05/0>p). نتیجه گیری به نظر می رسد که جانشین پوستی تهیه شده از کشت هم زمان فیبروبلاست ها و کراتینوسیت ها روی داربست کلاژنی و قرار دادن آن در محل زخم موجب بهبود روند ترمیم زخم می شود. با توجه به محدودیت های این تحقیق، مطالعات بیشتر را در این زمینه توصیه می کنیم