اثربخشی درمان شناختی- رفتاری گروهی در کاهش شدت درد و پریشانی های روان شناختی زنان مبتلا به کمردرد مزمن
چکیده
هدف : هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی- رفتاری گروهی در کاهش شدت درد و پریشانی های روانشناختی زنان مبتلا به کمردرد مزمن بود. روش : در این پژوهش نیمهآزمایشی، از طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل استفاده شد؛ از میان تمامی زنان مبتلا به کمردرد مزمن مراجعهکننده به بیمارستان امام خمینی (ره) و یک مطب خصوصی در شهر تهران در سال 1389، تعداد 30 زن با میانگین سنی 33 سال و 7 ماه به طور تصادفی انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در 12 جلسه 90 دقیقهای درمان شناختی- رفتاری تورک و فری به صورت گروهی شرکت کرد و گروه کنترل تنها پی گیری شد. هر دوگروه پیش و پس از جلسه های درمانی به دو مقیاس ناتوانی کمردرد کبک ( qbpds ) و افسردگی، اضطراب، استرس ( dass ) پاسخ دادند. داده ها با آزمون t مستقل تحلیل شدند. یافتهها : یافته ها نشان گر کاهش معنادار شدت کمردرد (05/0 p< ) و افسردگی، اضطراب و استرس (05/0 p< ) در گروه آزمایش به دنبال شرکت در جلسه های درمانی بود. نتیجهگیری : درمان شناختی- رفتاری با تغییر رفتارهای ناکارآمد، تصحیح شناختهای ناسازگار و احساسهای مخرب مرتبط با درد، باعث میشود اثرهای زیانبار درد به کمترین حد برسد و پریشانی های روانشناختی بهبود یابد.