مقایسه مکانیسمهای سازگاری نوجوانان کانون اصلاح و تربیت تهران و نوجوانان دبیرستانی
چکیده
چکیدهمقدمه: این پژوهش با هدف مقایسه مکانیسمهای سازگاری نوجوانان 15 تا 17 ساله کانون اصلاح و تربیت تهران با دانشآموزان (15 تا 17 ساله) منطقه شش تهران انجام شد.روش: در یک بررسی توصیفی – مقطعی، همه 105 نوجوان کانون (81 پسر و 24 دختر) و 372 نوجوان از مدارس منطقه شش تهران (181 پسر و 191 دختر)، که به روش نمونهگیری خوشهای- تصادفی انتخاب شده بودند، پرسش نامه مقیاس سازگاری نوجوانان را پر کردند. این ابزار 18 راهبرد و 3 سبک سازگاری را نشان میدهد. تحلیل داده ها به کمک آزمون های anova و t انجام شد. یافتهها: پسران و دختران غیربزهکار از سبک سازگاری کارآمد بیشتر از سبک ارجاع به دیگران و از سبک اخیر بیشتر از سبک سازگاری ناکارآمد استفاده کردند. پسران بزهکار دو سبک سازگاری کارآمد و ارجاع به دیگران را بدون تفاوت معنی دار با هم و هر یک از این دو سبک را بیشتر از سبک سازگاری ناکارآمد به کار گرفتند. دختران بزهکار هر سه سبک سازگاری را بدون تفاوت معنی دار با هم به کار بردند. پسران بزهکار از هر سه سبک سازگاری بیشتر از پسران غیربزهکار بهره گرفتند. دختران بزهکار از سبک سازگاری کارآمد کمتر، از سبک سازگاری ناکارآمد بیشتر و از سبک سازگاری ارجاع به دیگران، بدون تفاوت معنی دار با دختران مدارس بهره گرفتند. نتیجه گیری: سبکهای سازگاری پسران بزهکار، در همه زمینهها گسترده تر از دختران است و توانایی بالاتری در به کارگیری منابع بیرونی دارند. دختران بزهکار الگوی بسیار نامؤثری از سازگاری دارند و شاید همین الگوی نامؤثر، آنها را پذیرای آسیبهای اجتماعی کرده است.