بررسی ارتباط بین افزایش esr و crp با درگیری استخوان در عفونت پای دیابتی
چکیده
عفونت پای دیابتی شایعترین عارضه عفونی بیماران دیابتی بوده که نیاز به بستری و جراحی پیدا می کند و از هر 10 بیمار دیابتی یک نفر دچار پای دیابتی می شود. استئومیلیت، آرتریت و آبسه از عوارض پای دیابتی محسوب می گردند. برای تشخیص این عوارض می توان از رادیوگرافی، اسکن ایزوتوپ، mri و ct scan استفاده کرد که پرهزینه بوده و همیشه قابل انجام نیست. در این رابطه اگر بتوان از روش ساده تری مانند اندازه گیری esr و crp برای تعیین وسعت و عمق زخم و وجود درگیری استخوان استفاده کرد در هزینه صرفه جویی به عمل آمده و درمان با سرعت بیشتری انجام خواهد شد. در این مطالعه 35 بیمار دیابتی مبتلا به عفونت پای دیابتی که طی سالهای 79-1378 در بیمارستان رسول اکرم بستری بودند از نظر وسعت زخم، وجود استئومیلیت و مقادیر esr و crp مورد بررسی قرار گرفتند. جهت کنترل، 35 بیمار دیابتی که تنها برای کنترل قند خون بستری شده بودند نیز از نظر مقادیر esr و crp بررسی شدند. در این مطالعه مشخص شد که esr و crp در گروه بیماران با پای دیابتی بالاتر از بیماران دیابتی خالص می باشد. (00/0=p value) esr و crp در پای دیابتی همراه با استئومیلیت بطور قابل ملاحظه ای بالاتر از پای دیابتی بدون درگیری استخوان بود(esr با 001/0= pvalue و crp با 00/0= pvalue).crp در زخمهای با وسعت بیشتر بطور قابل توجهی بالاتر از زخمهای با وسعت کمتر بود(00/0=pvalue) و بین esr با وسعت زخم ارتباط معنی دار آماری مشاهده نشد(05/0pvalue>). بررسی طول مدت بستری بیماران نیز نشان داد که esr و crp در بیمارانی که مدت طولانی تری بستری بوده اند، بطور قابل ملاحظه ای بالاتر می باشد(esr با 00/0=pvalue و crp با 001/0=pvalue). با توجه به این بررسی بالا بودن esr و crp می تواند نشان دهنده وجود استئومیلیت در عفونت پای دیابتی و بالا بودن crp نشان دهنده وسیع بودن زخم باشد. بالا بودن این 2 پارامتر نشان دهنده نیاز به دوره درمانی طولانی مدت است. در مجموع می توان گفت برای کم کردن هزینه بیماران می توان تنها در صورت بالا بودن esr و crp اقدام به بررسی رادیولوژیک جهت تأیید درگیری استخوان نمود.