بررسی ارتباط بین حداکثر مدت زمان آواسازی (mpt) با سن و سابقه تدریس در معلمان زن با و بدون شکایت صوتی در مدارس ابتدایی شهر تهران
چکیده
مقدمه: معلمان بزرگ ترین گروه کاربران حرفه ای صوت محسوب می شوند که به واسطه شرایط شغلی خاص، در معرض اختلالات صوت بیشتری نسبت به دیگران قرار دارند. مطالعه حاضر با هدف، تعیین و مقایسه حداکثر مدت زمان آواسازی (maximum phonation time یا mpt) و همچنین بررسی تأثیر سن و سابقه تدریس بر mptدر معلمان زن با و بدون شکایت صوتی در مدارس ابتدایی شهر تهران صورت گرفت. مواد و روش ها: روش انجام پژوهش حاضر توصیفی- تحلیلی، غیر مداخله ای و از نوع مقطعی- مقایسه ای بود که بر روی 80 معلم زن در دو گروه با و بدون شکایت صوتی انجام گرفت. اطلاعات زمینه ای از طریق مصاحبه استخراج شد و سپس برای ارزیابی mpt، از آزمودنی خواسته شد با یک دم عمیق واکه /a/ را با حداکثر توان آواسازی به صورت کشیده تولید کند. این ارزیابی برای سه بار متوالی با فاصله زمانی 1 دقیقه انجام گرفت و بیشترین زمان به عنوان حداکثر مدت زمان آواسازی در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین mpt در گروه با شکایت صوتی (88/2 ± 88/12)، نسبت به میانگین mpt در گروه بدون شکایت صوتی (17/3 ± 97/15) تفاوت معنی داری داشت (05/0 > p). همچنین همبستگی معنی دار منفی بین سن و سابقه تدریس با mpt در دو گروه وجود داشت. نتیجه گیری: با بالا رفتن سن و سابقه تدریس، میانگین mpt در هر دو گروه کاهش می یابد و میانگین mpt در گروه با شکایت به صورت معنی داری پایین تر از گروه بدون شکایت است که می تواند نشان دهنده کیفیت صوت بدتر باشد.