مقالهبررسی اثر خستگی عملکردی و جنسیت بر روی کنترل پاسچر پویا
ساناز شنبه زاده، sanaz shanbehzadeh ph.d. candidate, pt, physical therapy department, university of social welfare and rehabilitation sciences, tehran, iran.دانشجوی دکترای فیزیوتراپی، دپارتمان فیزیوتراپی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران افسون نودهی مقدم، afsoon nodehi moghadam associate professor of physical therapy of social welfare and rehabilitation sciences, tehran, iran.دکترای فیزیوتراپی، دانشیار دپارتمان فیزیوتراپی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران فاطمه احسانی، fatemeh ehsani msc. physioterapy neuromuscular rehabilitation research center, rehabilitation faculty semnan university of medical sciences, semnan, iran.کارشناسی ارشد فیزیوتراپی مرکز تحقیقات توانبخشی تشخیص عصبی عضلانی دانشگاه علوم پزشکی سمنان، ایران مهناز توهمی، mahnaz tavahomi msc. student, pt, physical therapy department, university of social welfare and rehabilitation sciences, tehran, iran.دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیوتراپی، دپارتمان فیزیوتراپی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران
چکیده
زمینه و هدف: خستگی یکی از عوامل بر هم زنندهی کنترل پاسچر است که منجر به آسیبهای ورزشی میگردد. شیوع آسیبهای رباط در زنان بیش از مردان می باشد. بنابراین هدف از این مطالعه بررسی اثر جنسیت و خستگی فانکشنال بر روی کنترل پویای پاسچر بود . روش بررسی: سی و دو فرد غیر ورزشکار و سالم (16 زن و 16 مرد) در دامنه سنی 18 تا 35 سال در این مطالعه شرکت نمودند. آزمون تعادلی ستاره در دو جهت خلفی داخلی و خلفی خارجی قبل و بعد از خستگی عملکردی اجرا گردید. یافتهها: نتایج نشان داد اثر اصلی خستگی بر روی میزان مسافت دستیابی معنی دار است (01/0p 045/0= f) معنی دار نبود. اثر متقابل جهت آزمون ستاره و خستگی نیز معنیدار )05/0 p> 169/1= f) نبود. نتیجه: خستگی در هر دو جنس سبب کاهش تعادل پویا گردید. اما میزان کاهش بین دوگروه تفاوت معنی داری نداشت. بنابراین به نظر می رسد عوامل دیگری غیر از اثر خستگی بر کنترل پاسچر پویا سبب تفاوت بین زنان و مردان در خطر آسیب میگردد. کلید واژهها: خستگی عملکردی، تعادل، جنسیت