مقاله

مقایسه تاثیر تکنیک های آزادسازی مایوفاشیال و تکنیک های انرژی عضلانی برافزایش انعطاف پذیری عضله همسترینگ

سعید ایزدخواه، saeid izadkhah master of science student, dep of physiotherapy, school of rehabilitation, tehran university of medical science, tehran, iranدانشجوی کارشناسی ارشد فیزیوتراپی ،دپارتمان فیزیوتراپی ،دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران نسرین ناصری، nasin naseri assistant professor, department of physiotherapy, school of rehabilitation, tehranuniversity of medical science, tehran, iranاستادیار، گروه آموزشی فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران نادر معروفی، nader maarufi associated professor, department of physiotherapy, school of rehabilitation, iran university of medical science, tehran, iranدانشیار، گروه آموزشی فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران یاشار کچیلی، yashar kocheili master of science student, dep of physiotherapy, school of rehabilitation, iran university of medical science, tehran, iranدانشجوی کارشناسی ارشد فیزیوتراپی ،دپارتمان فیزیوتراپی ،دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران هاشم شابدین، hashem shabedin bach of science. department of physiotherapy, school of rehabilitation, tehran university of medical science, tehran, iranدانشجوی کارشناسی، دانشکده توانبخشی، دپارتمان فیزیوتراپی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده

زمینه و هدف: کوتاهی عضلانی که یکی از مشکلات شایع عضلانی- اسکلتی است، ممکن است به دنبال صدمات یا کم تحرکی و سفتی بافت همبند بوجود آمده و موجب بروز علایم کلینیکی گردد. عضله همسترینگ عضله ای است که در فعالیت­های ورزشی بطور شایع آسیب می­بیند و نتایج اکثر مطالعات حاکی از این است که کاهش خاصیت انعطاف پذیری و کوتاهی این عضله موجب آسیب اندام تحتانی می­شود. هدف از اجرای این پژوهش، بررسی تاثیر تکنیک­های آزادسازی مایوفاشیال و تکنیک­های انرژی عضلانی بر افزایش انعطاف پذیری عضله همسترینگ می­باشد. روش بررسی: 24 فرد غیر ورزشکار سالم در دامنه سنی 36-21 سال(4/5±12/26= انحراف معیار±میانگین ) پس از ارزیابی به طور تصادفی در دو گروه درمانی قرارگرفتند . برای گروه یک از تکنیک­های آزاد سازی مایوفاشیال و برای گروه دوم ازتکنیک­های انرژی عضلانی استفاده شد. در هر دو گروه قبل و بلافاصله پس از درمان، دامنه حرکتی پاسیو مفصل زانو توسط گونیامتر دیجیتال اندازه­گیری گردید. یافته­ها: نتایج افزایش معناداری را در دامنه حرکتی پاسیو مفصل زانو، بلافاصله پس از اجرای هر دو تکنیک نسبت به قبل از آن نشان دادند (001/0p<). میزان افزایش حرکت اکستنشن زانو در گروه یک بیش از گروه دوم بود (023/0p=) نتیجه­گیری: تکنیک­های آزاد سازی مایوفاشیال و تکنیکهای انرژی عضلانی می توانند موجب افزایش انعطاف پذیری عضله همسترینگ شوند اما در این مطالعه تکنیک­های آزاد سازی مایوفاشیال در افزایش طول عضله همسترینگ موثرتر بودند

اسناد مشابه