مقایسه اثر آنی و کوتاه مدت(۱۲جلسه ای)ویبراسیون کل بدن بر تحریک پذیری موتورنورونهای نخاع در مردان جوان سالم
مرتضی احمدی، morteza ahmadi ph.d student, department of physical therapy, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, iranدانشجوی دکترای فیزیوتراپی، گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس گیتی ترکمان، giti torkaman professor, department of physical therapy, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, iranاستاد، گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس صدیقه کهریزی، sedigheh kahrizi assistant professor, department of physical therapy, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, iranاستادیار،گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم پزشکی،دانشگاه تربیت مدرس مژده قبائی، mojdeh ghabaee associate professor, department of neurology, medical faculty, tehran university of medical sciences, tehran, iranدانشیار،گروه نورولوژی، دانشکده پزشکی،دانشگاه علوم پزشکی تهران
چکیده
زمینه و هدف: با وجود استفاده گسترده از ویبراسیون کل بدن ( whole body vibration )بویژه در سالهای اخیر، مکانیسم نوروفیزیولوژیک درگیر در آن بخوبی درک نشده است و نتایج مطالعات انجام شده در رابطه با اثرات تسهیلی و یا مهاری آن متفاوت است. هدف این مطالعه مقایسه اثر آنی (یک جلسهای) و کوتاه مدت (12جلسه ای)ویبراسیون کل بدن برتحریک پذیری موتورنورونهای نخاع در مردان جوان سالم بود. روش بررسی: 10مرد جوان سالم غیر ورزشکار (با میانگین سنی 23/2 ± 1/26) داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. افراد در جلسات شم در وضعیت نیمه اسکوات روی ویبراسیون خاموش ایستادند و سپس با فاصله دو هفتهای تمرین ویبراسیون در همان وضعیت نیمه اسکوات با فرکانس 30 هرتز و دامنه 3 میلیمتر در وضعیت روشن دستگاه انجام شد. جلسات تمرین (شم و ویبراسیون) 12 جلسه (3جلسه در هفته) و هر جلسه شامل 4 ست 1 دقیقهای بود که هر هفته 1ست به برنامه تمرینی اضافه شد. منحنی فراخوانی رفلکس h عضله سولئوس قبل و بعد از جلسه اول و دوازدهم در هر دو برنامه تمرینی شم و ویبراسیون ثبت شد. پارامترهای مورد بررسی، شیب صعودی منحنی فراخوانی، دامنه و شدت تحریک آستانه و قله،دامنه موج m در حضور h و نسبت hmax/mmax بود. یافتهها: اثر آنی ویبراسیون در جلسه دوازدهم، سبب کاهش معنیدار دامنه آستانه رفلکس و افزایش معنیدار شدت لازم برای ثبت دامنه قله شد (05/0 p= ). تمرین کوتاه مدت ویبراسیون، سبب کاهش معنیدار شدت لازم برای ثبت آستانه منحنی فراخوانی سولئوس شد (01/0 p= ). نتیجهگیری: نتایج نشان دهنده اثر مهاری تمرین آنی ویبراسیون کل بدن روی تحریک پذیری موتورنورونهای نخاع است. به نظر میرسد تمرین کوتاه مدت ویبراسیون در تسهیل منحنی فراخوانی موثر است و یا سبب افزایش حساسیت دوکهای عضلانی شده است. کلید واژهها: ویبراسیون کل بدن، منحنی فراخوانی رفلکس h ، عضله سولئوس، تمرین کوتاه مدت