مقاله

بررسی تاثیر تحریکات همزمان حس سطحی و عمقی بر عملکرد حرکتی اندام فوقانی کودکان دایپلژی اسپاستیک ۷-۳ سال

صغری قره باغی، soghra gharebaghi m.sc, occupational therapyکارشناس ارشد کاردرمانی محمدرضا هادیان، mohammad reza hadian full professor of faculty of rehabilitation, brain and spinal injury research center, tehran univerاستاد گروه آموزشی فیزیوتراپی دانشکده توانبخشی، مرکز تحقیقات ضایعات مغزی و نخاعی (بیمارستان امام خمین مهدی عبدالوهاب، mehdi abdolvahab lecturer, of tehran university of medical sciencesمربی گروه کاردرمانی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران لیلا دهقان، leila dehghan lecturer, of tehran university of medical sciencesمربی گروه کاردرمانی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران پروین راجی، parvin raji lecturer, of tehran university of medical sciencesمربی گروه کاردرمانی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران سقراط فقیه زاده، soghrat faghih zadeh full professor of tarbiat modares universityاستاد دانشگاه تربیت مدرس

چکیده

زمینه و هدف: اهمیت عملکرد اندام فوقانی برای انجام فعالیتهای روزمره زندگی حیاتی است و هرگونه اختلال عملکرد می تواند مشکلات عمده ای را برای بیماران فلج مغزی دایپلژی اسپاستیک ایجاد نماید. از این رو اعمال پروتکل­های بازتوانی که بتواند به بازگشت عملکرد دست کمک نماید، از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر تحریکات همزمان حس سطحی و عمقی بر عملکرد حرکتی اندام فوقانی کودکان فلج مغزی دایپلژی اسپاستیک (7-3 سال) بود. روش بررسی: 13 کودک فلج مغزی دایپلژی اسپاستیک 3 تا 7 ساله شامل 4 پسر و 9 دختر با میانگین سنی 92/4 در این مطالعه شرکت نمودند. تحریکات همزمان حس سطحی و عمقی طی 8 هفته و هر هفته 3 جلسه برای ایشان انجام شد. عملکرد حرکتی اندام فوقانی توسط آزمون quest و شدت اسپاستی سیتی مچ توسط modified ashworth scale(mas) ارزیابی شد. یافته ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که بعد از اعمال تحریکات همزمان حس سطحی و عمقی، عملکرد حرکتی اندام فوقانی به صورت معناداری (001/0p< ) بهبود یافت. همچنین، درجه اسپاستی سیتی عضلات مچ کاهش معنی داری را نشان داد 022/0 p< . نتیجه ­گیری: بر اساس نتایج تحقیق حاضر می توان پیشنهاد نمود که تحریکات همزمان حس سطحی و عمقی می تواند موجب افزایش عملکرد حرکتی اندام فوقانی و کاهش اسپاستی سیتی اندام گردد. این امر به نو به خود، موجب کاهش ناتواناییهای بیمار می گردد. از این رو، بکارگیری پروتکل­های جاری برای بیماران پیشنهاد می شود.

اسناد مشابه