بررسی تغییرات فرکانس میانه و توان عضلات اکستانسور گردن مردان سالم به دنبال بروز خستگی پویا (دینامیک)

مجتبی عبائی، mojtaba abaei msc of physiotherapyدانشجوی کارشناسی ارشد فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران غلامرضا علیایی، gholam olyaei full professor of tehran university of medical scienceاستاد گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران سعید طالبیان مقدم، saeid talebian associate professor of tehran university of medical sciencesدانشیار گروه آموزشی فیزیوتراپی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران نسترن قطبی، nastaran ghotbi assistant professor of tehran university of medical sciencesاستادیار گروه آموزشی فیزیوتراپی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده

زمینه و هدف :عضلات گردن در فعالیت های بسیاری با انقباض پویا فعالیت می کنند. افرادی مانند کشاورزان، کارگران صنعتی و نیز ورزشکاران حرفه ای در معرض بروز خستگی عضلات گردن قرار دارند.هدف از این مطالعه مقایسه اثر خستگی پویا بر شاخص های حوزه توان و فرکانس الکترومیوگرافی بود. روش بررسی: در این مطالعه 20 مرد جوان سالم عضلات گردن را به صورت پویا تا رسیدن به خستگی منقبض کردند. با ثبت emg سطحی از لواتور اسکاپولا، پارااسپینال ها و تراپزیوس فوقانی به عنوان اکستانسورهای گردن، تاثیر خستگی پویا بر حوزه ی فرکانس (medf)، و توان(rms) قبل و بعد از خستگی مقایسه گردید. یافته­ ها : نتایج مطالعه حاضر بیان می کند که فرکانس میانه بعد از خستگی پویا ( دینامیک) کاهش می یابد (p<0.05) . rms عضلات لواتور اسکاپولا و تراپز فوقانی بدنبال خستگی پویا افزایش معنی داری نشان داد (p<0.05) . نیروی عضلات پارااسپینال با توجه به کاهش معنی دارrms و افزایش فرکانس میانه کاهش یافت . نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که medf به دنبال خستگی پویا کاهش می یابد. در حوزه توان rms تراپزیوس فوقانی و لواتور اسکاپولا در خستگی پویا افزایش معنادار یافت. پارااسپینال ها با توجه به کاهش معنادار rms و افزایش medf پس از خستگی، دچار کاهش نیرو شد.