رهنمودهای طراحی برای ساختارهای جدید در زمینه¬ی تاریخی
چکیده
چکیده شهر همچون موجود زندهای است که حیات آن با ظهور بناهای جدید تداوم مییابد. در واقع شهر محصول دورههای تاریخی متعدد است، دوران معاصر نیز با حضور ساختارهای جدید خود در این روند حضور خواهد داشت و معماری امروز ما میراثی برای آیندگان خواهند گشت. در اینهنگام است که وظیفه طراحان مطرح میشود و مسئولیتی که در مقابل نسلهای گذشته، حال و آینده بر عهده دارند، نمود مییابد. مقالهی حاضر در پی دستیافتن به اصولِ راهنما و رهنمودهایی اجرایی، جهت استفاده طراحان به منظور طراحی ساختارهای جدید در زمینههای تاریخی است. دستورالعملهای پیشنهادی ثابت نیستند، اما جامعاند، به طوری که میتوانند در موقعیتهای متنوعی استفاده شوند و با ویژگیهای خاصِ شرایط گوناگون و ارزشهای نهفته در هر زمینهی تاریخی منطبق گردند. بدین منظور ابتدا جهت دستیابی به رویکردهای جهانی به این موضوع، به بررسی تئوری نظریهپردازانی پرداخته میشود که تأثیر بیشتری بر رویکردهای پس از خود داشتهاند و سپس توافقنامههای بینالمللیای که توانستهاند اصول پذیرفتهشدهای را در سطح بینالمللی معرفی نمایند مورد بررسی قرار میگیرند؛ درپی آن با اشاره به هر یک از شاخصهای تأثیرگذار در تعریف خصوصیت زمینهی تاریخی، دیاگرامی از عواملی که میبایست در طراحی ساختارهای جدید مورد توجه قرارگیرند ارائه میگردد.