بررسی پروفایل سیتوکاینی در سرم بیماران مبتلا به بروسلوز حاد و مزمن
چکیده
زمینه و هدف: بیماری بروسلوز یک بیماری عفونی قابل انتقال بین انسان و دام میباشد که با عود فراوان و قابلیت مزمن شدن مشخص میشود. عملکرد سیستم ایمنی در مزمن شدن این بیماری نقش دارد. از آن جا که پاسخهای ایمنی در بروسلوز انسانی کمتر بررسی شده است، در این مطالعه پروفایل سیتوکاینی در افراد مبتلا به فرم حاد و مزمن این بیماری مورد ارزیابی قرار گرفت. مواد و روشها: این مطالعه توصیفی-تحلیلی، بر روی 22 بیمار مبتلا به بروسلوز حاد (با میانگین سنی 17±38)، 21 بیمار مبتلا به بروسلوز مزمن (با میانگین سنی 10±43) و 21 فرد سالم (با میانگین سنی 4±26) که از نظر سنی و جنسی با بیماران انطباق داشتند، انجام گرفت. مقادیر &gammaifn-; ، 17-il، 5-il و tgf-β سرمی با استفاده از روش الایزا اندازهگیری شد. یافته ها: میانگین سطح سرمی ifn-γ در مبتلایان به بروسلوز حاد و مزمن در مقایسه با گروه کنترل افزایش معنیداری را نشان داد(p=0/045). میانگین 17-il در سرم مبتلایان به بروسلوز حاد در مقایسه با گروه کنترل کاهش معنیدار و در سرم مبتلایان به بروسلوز مزمن در مقایسه با گروه کنترل افزایش معنیداری را نشان داد(p=0/024). هم چنین، میانگین سطح سرمی 5-il و tgf-β در مبتلایان به بروسلوز حاد در مقایسه با فرم مزمن به طور معنی داری کمتر بود(p=0/001). نتیجهگیری: این یافته ها نشان میدهد که الگوی سیتوکاینی در فرم مزمن بیماری برسلوز بیشتر به 2th وابسته میباشد. از این رو، مهار پاسخ 2th میتواند راهکاری مناسب در درمان بیماری و جلوگیری از مزمن شدن آن باشد.