اثربخشی نقاشی درمانی در کاهش پرخاشگری کودکان مبتلا به اختلال سلوک
چکیده
normal 0 false false false en-us x-none fa زمینه: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی نقاشیدرمانی در کاهش پرخاشگری کودکان مبتلا به اختلال سلوک انجام گرفت. روشها: طرح این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی (طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل) بود. نمونه آماری شامل 30 کودک مبتلا به اختلال سلوک بود که با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس از بین کلیه دانش آموزان 12-8 ساله مبتلا به اختلال سلوک که در سال تحصیلی 93-1392 در شهر پارسآباد مشغول به تحصیل بودند، انتخاب شدند. سپس نمونه ها با روش تصادفی ساده به دو گروه مساوی آزمایش و کنترل تقسیم شدند. آزمون هوشی ریون، پرسشنامه علایم مرضی کودکان و آزمون پرخاشگری آیزنک، ابزارهای مورد استفاده جهت گردآوری اطلاعات بودند. گروه آزمایشی طی 12 جلسه تحت نقاشیدرمانی قرار گرفتند و هر جلسه 40 دقیقه به طول می انجامید. جهت تحلیل دادهها، از آزمون آماری تحلیل کوواریانس یکراهه و آزمون t استفاده شد. یافتهها: نتایج آزمون t نشان داد که از لحاظ میزان پرخاشگری بین دو گروه آزمایش و کنترل در مرحله پیشآزمون تفاوت معناداری وجود ندارد. تحلیل کواریانس نیز نشان داد که نمرات پرخاشگری در گروه آزمایش در مرحله پس آزمون و مرحله پیگیری نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کاهش یافته است (05/0>p). نتیجهگیری: روش نقاشیدرمانی، روش مؤثری در کاهش سطح پرخاشگری کودکان مبتلا به اختلال سلوک میباشد.