تاثیر دو شدت مختلف فعالیت بدنی بر سطوح پلاسمایی آدیپونکتین و رزیستین دختران جوان چاق و دارای اضافه وزن

بابک داوودی، babak davoodi : department of physical education & sport sciences, masjed-soleiman branch, islamic azad university, masjed-soleiman, iranایران، مسجد سلیمان، نرسیده به سه راهی سد شهید عباس پور، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مسجدسلیمان، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی شیرین زیلایی بوری، shirin zilaei bouri department of physical education & sport sciences, masjed-soleiman branch, islamic azad university, masjed-soleiman, iranمربی، دانشجوی دکتری تخصصی فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مسجدسلیمان، مسجد سلیمان، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه آزاد اسلامی علوم و تحقیقات (islamic azad university science and research branch) اکرم آهنگرپور، akram ahangarpor department of physiology and diabetes research center, faculty of medical sciences, ahvaz jundishapur university of medical sciences, ahvaz; iranدانشیار، دکتری تخصصی غدد و تولید مثل، گروه فیزیولوژی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور، اهواز، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه آزاد اسلامی علوم و تحقیقات (islamic azad university science and research branch) مریم زیلایی بوری، maryam zilaei bouri department of physical education and sport sciences, tarbiyat modares university, tehran, iranدانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز (ahvaz jundishapur university of medical sciences)

چکیده

زمینه و هدف: فعالیت بدنی و اضافه وزن هر دو همئوستاز بدن را دست خوش تغییر می سازند. بدین منظور در این پژوهش اثر دو شیوه تمرین هوازی با شدت بالا و متوسط بر میزان آدیپونکتین و رزیستین دختران چاق و دارای اضافه وزن مقایسه شد. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی تعداد 15 دختر چاق و دارای اضافه وزن(میانگین سنی 54/093/22 سال، وزن 07/2±15/75 کیلوگرم، میانگین قد 38/1±6/160 سانتی متر، میانگین شاخص توده بدنی 73/024/29 کیلوگرم بر مجذور قد به متر) به صورت تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. آزمودنی ها به دو گروه تمرین هوازی با شدت بالا(95- 85 درصد حداکثر ضربان قلب،33 دقیقه تمرین) و شدت متوسط(70-50 درصد حداکثر ضربان قلب، 41 دقیقه تمرین) تقسیم شدند. تمرینات سه روز در هفته به مدت هشت هفته انجام شد. برای تجزیه و تحلیل آماری داده های تحقیق از آزمونindipendent-samples t test و آزمون تحلیل واریانس repeated measure، در سطح معنی داری 05/0>p استفاده شد. یافته ها: نتایج حاکی از افزایش معنی دار آدیپونکتین با انجام تمرین با شدت بالا پس از هشت هفته در مقایسه با تمرین با شدت متوسط شد(02/0p=). هم چنین کاهش معنی داری در توده و درصد چربی پس از تمرین با شدت متوسط مشاهده شد(03/0p=). علاوه بر آن تمرین با شدت متوسط سبب کاهش قابل ملاحظه رزیستین پس از هشت هفته شد(06/0p=). نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرینات با شدت بالا فشار متابولیکی لازم برای افزایش آدیپونکتین را حتی بدون کاهش وزن و توده چربی فراهم می آورد.