مقاله

تأثیر اطلاع درمانی غیرحضوری بر میزان هموگلوبین گلیکوزیله (hba۱c) بیماران دیابتی نوع دوم

اعظم یاراحمدی، azam yarahmadi department of medical library and information science, isfahan university of medical sciencesدانشکده مدیریت واطلاع رسانی پزشکی، کتابداری و اطلاع رسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران فیروزه زارع فراشبندی، firoozeh zare –farashbandi department of medical library and information science, isfahan university of medical sciencesدانشکده مدیریت واطلاع رسانی پزشکی، کتابداری و اطلاع رسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران علی کچویی، ali kachue , isfahan endocrine and metabolism research center, isfahan university of medical sciencesمرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران رسول نوری، rasoul nouri department of medical library and information science, isfahan university of medical sciencesدانشکده مدیریت واطلاع رسانی پزشکی، کتابداری و اطلاع رسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران اکبر حسن زاده، akbar hassanzadeh department of biostatic and epidemiology, faculty of health, isfahan university of medical sciencesدانشکده بهداشت؛ آمار حیاتی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.

چکیده

زمینه و هدف: آموزش به بیمار، نقش مهمی در کنترل دیابت دارد. آموزش غیرحضوری به دلیل نداشتن محدودیت زمانی، مکانی و سهولت رابطه مراقبتی با بیمار، روشی مؤثرّ، ساده و ارزان است. هدف از مطالعه حاضر، تعیین تأثیر اطلاع درمانی غیرحضوری بر کنترل hba1c بیماران دیابتی نوع دوم ساکن اصفهان بود. روش تحقیق: مطالعه حاضر، از نوع کاربردی است که به روش نیمه تجربی و طرح دوگروهی با پیش آزمون و پس آزمون صورت گرفت. جامعه پژوهش، بیماران دیابتی نوع دوم مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان بودند که از بین آنها، 64نفر در دو گروه آزمون و شاهد قرار گرفتند. داده های اولیه، با استفاده از آزمایش خون و فرم گردآوری داده ها جمع آوری گردید. پس از مداخله از طریق ارسال بسته های آموزشی و پیام کوتاه به مدّت سه ماه، به طور مجدّد hba1c هر دو گروه تعیین شد. داده ها، با استفاده از نرم افزار spss (ویرایش20) و آزمون های آماری t-test independent، t-test paired، chi-square و mann whitney u تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: بر طبق نتایج، hba1c بیماران گروه آزمون و گروه شاهد، قبل از مداخله، تفاوت معنی داری با یکدیگر نداشت (97/0>p). پس از مداخله، hba1c بیماران گروه آزمون نسبت به قبل از مداخله کاهش معنی داری داشت (001/0>p)؛ در حالی که این تفاوت در گروه شاهد مشاهده نشد (37/0>p)؛ همچنین مقایسه دو گروه نشان داد که میزان hba1c در گروه آزمون، بعد از مداخله دارای تفاوت معنی داری با گروه شاهد بود (048/0=p). نتیجه گیری: پیگیری آموزش به بیماران دیابتی نوع دوم از طریق بسته های آموزشی و پیام کوتاه، اثرات مثبتی بر کنترل hba1c این بیماران دارد و از آنجایی که این روش، روشی ارزان، ساده و مؤثر است، به مراقبان بهداشتی و گروه های درمان توصیه می شود

اسناد مشابه