مقاله

مدّت کارکرد و عوارض فیستول های شریانی- وریدی در بیماران تحت درمان همودیالیز

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

زمینه و هدف: فیستول شریان- وریدی (arteriovenose fistulae: avf) یکی از مناسب ترین روش های دسترسی عروقی در بیماران همودیالیزی محسوب می شود. عملکرد نامناسب فیستول، شایعترین علت مداخلات ثانویه و بستری شدن مکرر در این بیماران می باشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین مدّت کارکرد و عوارض فیستول های شریانی- وریدی بیماران همودیالیزی انجام شد. روش تحقیق: در این مطالعه توصیفی، 94 بیمار همودیالیزی بستری در بخش های همودیالیز بیمارستان های 17 شهریور و امام رضا (ع) مشهد مورد تحقیق قرار گرفتند. به منظور کسب اطلاعات لازم از پرسشنامه ای پژوهشگر ساخته که در دو بخش تنظیم شده بود، استفاده گردید. بخش اول مربوط به مشخصات فردی و بخش دوم مربوط به اطلاعات پرونده (مانند علت نارسایی کلیه، زمان گذاشتن فیستول و سنّ بیماران) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار spss آزمون های آماری کای اسکوئر، تی مستقل و ضریب همبستگی پیرسون در سطح معنی داری 05/0 p< تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: از 94 بیمار مورد بررسی، 56 نفر (6/59%) مرد و 38 نفر (4/40%) زن بودند. میانگین سنّی بیماران 8/16±3/50 سال با حداقل 18 و حداکثر 86 سال بود. میانگین مدّت کارکرد فیستول 1/45±3/34 ماه، حداقل مدّت کارکرد فیستول بعد از استفاده شدن 2 هفته و حداکثر 280 ماه (تا زمان تحقیق) بود. شایعترین عارضه فیستول ها، آنوریسم (5/58%) و بیشترین علت نارسایی فیستول ها، تکنیک جراحی بود. ارتباط زمان کارکرد فیستول با محل فیستول معنی دار بود (003/0= p )؛ به عبارت دیگر زمان کارکرد فیستول با محل آن ارتباط داشت و کارایی فیستول در محل مچ نسبت به آرنج و شصت بیشتر بود. ارتباط زمان کارکرد فیستول با سن، جنس و دیابت بیماران معنی دار نبود. نتیجه گیری : بر اساس یافته های این تحقیق، عوارض فیستول در ناحیه مچ دست نسبت به آرنج کمتر است؛ بنابراین استفاده از عروق دیستال به دلیل عوارض زیادتر، توصیه نمی شود . میزان عوارض با افزایش سن ارتباطی نداشت که با توجه به تفاوت نتایج با مطالعات قبلی و حجم کم نمونه، پیشنهاد می شود مطالعه در حجم نمونه بیشتری انجام شود.

اسناد مشابه