مقایسه اثر بخشی ریلکسشین پیشرونده و تحریکات ریتمیک نوری بر میزان آرامش دانشجویان
چکیده
مقدمه: هدف این تحقیق مقایسه دو روش تحریکات ریتمیک نوری و ریلکسیشن پیش رونده بر میزان آرامش دانشجویان رشته مدیریت دانشگاه علامه طباطبایی بود. مواد و روش ها: این تحقیق از نوع تجربی بوده که بر روی 40 نفر از دانشجویان دانشکده مدیریت دانشگاه علامه طباطبایی انجام شد. روش نمونه گیری به صورت تصادفی خوشه ای بود. گروه نمونه 2 کلاس از دانشجویان ترم اول دانشکده مدیریت بود که به تصادف از بین 4 کلاس ترم اول این دانشکده انتخاب شدند. برای گروه اول (کلاس اول) 20 دقیقه تحریکات پریودیک نوری و برای گروه دوم (کلاس دوم) 20 دقیقه ریلکسیشن پیشرونده اجرا شد. فشار خون و ضربان قلب آزمودنی های هر دو گروه قبل و بعد از مداخله اندازه گیری شد. نتایج با استفاده از روش کوواریانس و با استفاده از نرم افزار spss v15 تحلیل شد. یافته ها: تحلیل نتایج نشان داد که میزان آرامش ایجاد شده (میزان کاهش ضربان قلب و فشار خون) بوسیله روش تحریک پریودیک نوری با روش ریلکسیشن پیشرونده تفاوت معنی داری ندارد. نتیجه گیری: با توجه به یافته های این تحقیق می توان به جای روش ریلکسیشن از روش تحریک پریودیک نوری استفاده کرد.