مقاله

اثر منبع و مقدار نیتروژن بر تجمع نیترات در اندام های مختلف چند رقم توت فرنگی، fragaria x ananassa duch.))

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

در این تحقیق اثر منبع نیتروژنی بر تجمع نیترات در اندام های مختلف چهار رقم توت فرنگی به نام های آلیسو، سلوا،گاویتا و کامارسا، با روش آبکشت و پنج محلول غذایی حاوی مقادیر متغیر آمونیوم (s1= 0)،(s2=0.25)، (s3= 0.5)، (s4= 1)، (s5= 2) و مقدار ثابت نیترات ( 6 میلی مولار) مورد بررسی قرار گرفت. در این تحقیق بوته ها در دو فصل متفاوت تابستان و زمستان به ترتیب رشد رویشی و رشد رویشی و زایشی داشتند. طبق نتایج، در فصل تابستان درصد نیترات برگ به تدریج افزایش پیدا نمود. با افزایش نیتروژن آمونیومی، درصد نیترات برگ افزایش پیدا نمود. درصد نیترات طوقه و ریشه با افزایش نیتروژن آمونیومی به 5/0 میلی مولار به حداکثر رسید، و با افزایش بیشتر نیتروژن آمونیومی ثابت ماند. در بین ارقام، رقم سلوا بیشترین درصد نیترات طوقه و ریشه، گاویتا بیشترین نیترات برگ و کامارسا بیشترین نیترات دمبرگ را داشت. در فصل زمستان و در داخل گلخانه نیز درصد نیترات برگ و دمبرگ در نمونه برداری سوم بیشترین بود. درصد نیترات طوقه و ریشه با افزایش نیتروژن آمونیومی به بیش از 0.25 میلی مولار در محلول کاهش یافت. درصد نیترات میوه در محلول غذایی s2 ، به حداکثر مقدار رسید و افزایش بیشتر آمونیوم در محلول های غذایی موجب کاهش درصد نیترات میوه گردید. رقم سلوا، کمترین نیترات ریشه و طوقه، رقم گاویتا بیشترین نیترات برگ، طوقه، ریشه و میوه را داشت. در تابستان درصد نیترات برگ، ریشه، دمبرگ و طوقه به طور معنی داری بیشتر از فصل زمستان بود. در نهایت، در بین پنج محلول غذایی، محلول غذایی s5 و در بین چهار رقم کشت شده، رقم آلیسو به دلیل تجمع مقدار نیترات کم در میوه توصیه می گردد.

اسناد مشابه