تأثیر نوسازی و رشد اقتصادی بر سیاستگذاری پدافند غیرعامل
چکیده
سیاستگذاری پدافند غیر عامل تابعی از شکلبندیهای اقتصادی و ضرورتهای ساختاری در نظام سیاسی تلقی میشود. کشورهایی که روند رشد اقتصادی و نوسازی را طی مینمایند، از قابلیتهای لازم برای سازماندهی پدافند غیرعامل برخوردارند. این امر نشان میدهد که نوسازی و رشد اقتصادی آثار خود را در حوزههای فرهنگی، اجتماعی، ساختاری و راهبردی بجا میگذارد. تا کنون ادبیات پدافند غیرعامل در متون استراتژیک مورد بررسی قرار گرفته است. در این مقاله تلاش میشود تا سیاستگذاری پدافند غیرعامل در جمهوری اسلامی ایران براساس فرایندهای نوسازی و رشد اقتصادی مورد بررسی قرار گیرد. سیاستگذاری پدافند غیرعامل برای شرایط صلح، بحران و منازعه اجتناب ناپذیر خواهد بود. در هریک از دورانهای یاد شده، سازماندهی و اجرای شکل خاصی از پدافند غیرعامل مورد توجه و تاکید قرار میگیرد. از آنجایی که روندهای نوسازی میتواند بر چگونگی و جهتگیری دفاعی ایران تأثیرگذار باشد، چنین مقولهای آثار خود را در حوزة پدافند غیرعامل نیز بجا میگذارد. یکی از راهکارهای تدوین راهبرد دفاعی و امنیتی کشورها از جمله جمهوری اسلامی ایران را میتوان قدرتسازی در حوزهی بازدارنده، تدافعی و پدافند غیرعامل دانست. هریک از سه مؤلفه یاد شده به عنوان پیامد اجتنابناپذیری از روند نوسازی و توسعه اقتصادی تلقی میگردد. در این مقاله تلاش میشود تا آثار سیاست رشد اقتصادی در دوران پس از دفاع مقدس بر فرایندهای راهبردی از جمله پدافند غیر عامل مورد توجه قرار گیرد.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- عباس مصلی نژاد — دانشیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران