کاربرد فن ارزیابی مشارکت روستایی در برنامه ریزی سکونتگاه های غیررسمی شهری (پژوهش موردی: سکونتگاه اسلام آباد، منطقة 2 شهرداری تهران)
چکیده
امروزه سکونتگاههای غیررسمی بهعنوان یک مسئله و واقعیت شهری فراروی مدیریت شهری و منطقهای کشورهای مختلف دنیا، در شهرهای بزرگ و کوچک پذیرفته شده است. براساس تجربههای گذشته و تحولهای بسیار امروز، جستوجوی راهحلهای نوین و کارآمد بهمنظور کاربرد در ارتقای کیفیت این سکونتگاهها و تبدیل آنها به بخش قابل زیست کالبد و جامعة شهری، به یکی از دغدغههای اصلی برنامهریزان، مدیران شهری و نیز یکی از مباحث مهم پژوهشی مبدل شده است. هدف اصلی این مقاله، بررسی کاربرد فن ارزیابی مشارکتی روستایی در فرایند ارتقای کیفیت محیطی در سکونتگاه غیررسمی اسلامآباد در منطقة 2 شهرداری تهران است. روش پژوهش، کیفی و نوع آن کاربردی است. برای انجام پژوهش از ابزارهای پرسشنامه، مشاهدة میدانی و تکنیک گلولهبرفی بهره گرفته شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که فن ارزیابی مشارکتی روستایی در مورد سکونتگاه مورد مطالعه، کاربرد مناسبی دارد و از طریق این فن، ضمن رسیدن به چشماندازهای مشترک در مورد وضعیت موجود، میزان انحرافهای میان دیدگاه ساکنان با دیدگاههای رسمی برنامهریزان و مسئولان شهری بهخوبی نشان داده میشود. با وجود این، میتوان با تدوین سناریوهایی که هم احکام فرادست را درنظر بگیرد و هم به شکاف بین نیازها، انتظارهای ساکنان و دیدگاه مسئولان شهری توجه کند، به شرط اجرای صحیح سناریوها به نتایج مطلوبی دست یافت.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- موسی پژوهان — دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران
- حمید فتحی — کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشگاه شهید بهشتی
- بهنام قاسم زاده — . دانشجوی دکتری شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات