نقد بلاغی اشعار سنّتی نیما
چکیده
سبک و بلاغت در مجموع به چگونگی و نحوۀ بیان و شگردهای ادبی گفته میشود و تأملّ در آن واقعیت و جوهرة وجودی نویسنده را باز مینمایاند. بررسی سبک در حیطه علم نوپدید سبک شناسی است؛ درسبک شناسی جدید به سبب تنوّع و گونه گونی آثار یا به سخن بهتر به سبب نویسندگان و شاعران بیشمار، در هر اثری ویژگی های فردی و تأثیر و تأثّر این ویژگی ها را ملاک قرار می دهند و سرانجام به نتیجهگیری دقیقی میرسند. نیما بیشتر به سبب شعرهای نو، مورد توجّه قرار گرفته، از این رو کمتر کسی شعرهای سنّتی او را در نظر می گیرد. اما در بررسی سبکشناسی فردی اشعار سنّتی نیما، می توان تا اندازه ای روند ظهور او و شعر نو را بررسی کرد. او با آنکه در شعرهای سنّتی خود از سبک خراسانی پیروی می کند؛ اما ویژگیهای زبانی، ادبی و فکری او و نیز تأثیر این هر سه بر هم، چیز دیگری را نیز نشان می دهد؛ و آن، اینکه او در صدد بوده است راهی نو بیابد و آفرینندۀ سبکی نو باشد؛ در این مقاله، کوشش بر آن است تا بر پایه سبک شناسی جدید اشعار سنّتی نیما بررسی شود. بدین منظور ویژگی های زبانی در سه سطح موسیقی درونی، کناری و بیرونی؛ ویژگی های ادبی و همچنین مختصات فکری اشعار سنّتی نیما مورد توجّه قرار گرفته است.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- محمد حسن حائری — دانشیار دانشگاه علامه طباطبایی
- محسن امیری — دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان
- رضوان وطن خواه — دانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی