مقاله

نقش اعتمادسازی در افزایش مشارکت عمومی از دیدگاه امام خمینی

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

در این مقاله سعی شده است تا ایده اساسی امام خمینی در رابطه با لزوم ارتقای سطح اعتماد اجتماعی و مشارکت جویی، به مثابه رویکردی در سیاست‏ورزی در ایران مورد تأمل قرار گیرد. از دید ایشان در صورت گسترش مشارکت آگاهانه و توأم با اعتماد به نفس مردم، حقوق و تعهدات برابر و متقابل بین آحاد مردم و دستگاه حکومتی برقرار شده و روابط قدرت از شکل عمومی و یکسویه (از بالا به پایین) تبدیل به همکاری متقابل جامعه و نهاد سیاسی می‏گردد. به تبع این وضعیت شهروندان در قالب افراد برابر، با یکدیگر مرتبط می‏شوند. امام خمینی به نقد نظراتی می‏پردازد که توده را خیره سر و معجب دانسته و اعتقادی به سپردن کارها به بخش‏ها و انجمن‏های مردمی و غیردولتی ندارند. اما صرفاً به نظریه‏پردازی اکتفا نکرده و به عنوان رهبر سیاسی درگیر در امور، راهبردهای عملی ارایه داده و در تحقق آن‏ها می‏کوشد. بدیهی است که ترسیم خطوط چنین جامعه‏ای با ویژگی مشارکت جویی به معنای نفی نهاد سیاسی، که یکی از نهادهای مهم در هر جامعه جهت نیل به اهداف سیاسی می‏باشد، نیست، بلکه توجه به این امر است که چنانچه کنش‏های سیاسی و اجتماعی معطوف به شبکه‏هایی با میزان «خودبودگی» بالا باشد، که در بین آن‏ها اعتماد به توانمندی خود و دیگران وجود دارد، جامعه مدنی آسان‏تر به فرصت‏های متصور نایل می‏گردد، و حکومت نیز مسؤولیت خود ر در زمینه‏سازی برای شکل‏گیری این خواست انجام می‏دهد.

نویسندگان و وابستگی سازمانی
  1. سیدعلیرضا حسینی بهشتی — استادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس
  2. حسین هادوی — دانشجوی دکترای علوم سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس

اسناد مشابه