دیپلماسی عمومی و قدرت نرم؛ ایران و آمریکا در عراق جدید
چکیده
هدف اصلی این مقاله بررسی این موضوع است که با توجه به افول قدرت نرم ایالات متحد آمریکا پس از اشغال عراق در مارس 2003 - به علت تکروی مبتنی بر قدرت سخت افزاری - جمهوری اسلامی ایران می تواند با توجه به اشتراکات مذهبی، تاریخی و فرهنگی با کشور همسایه خود جهت ایجاد تغییرات راهبردی و بنیادی به تقویت منابع نرم افزاری قدرت در قبال عراق جدید بپردازد. عراق جدید به عرصه تقابل قدرت نرم ایران و آمریکا مبدل شده است. این مقاله نخست پس از مروری بر مولفه های قدرت نرم، دیپلماسی عمومی و نیز سنت های موجود در سیاست خارجی آمریکا در ارتباط با قدرت نرم به بررسی و تحلیل قدرت نرم و جذابیت های سیاست های آمریکا و ایران در عراق جدید می پردازد.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- فرهاد عطایی — دانشیار گروه روابط بین¬الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
- روح الله قادری کنگاوری — استادیار گروه مطالعات منطقه ای دانشگاه جامع امام حسین(ع)
- نبی الله ابراهیمی — دانش آموخته دکتری روابط بین الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران